vrijdag, 02 juni 2017 22:51

'Zieker' worden in het ziekenhuis Aanbevolen

Geschreven door
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Sommige mensen hebben zoveel last van de drang om zichzelf te verwonden, of andere psychische problemen, dat ze moeten opgenomen worden in een psychiatrische kliniek of psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Vaak ontmoeten deze mensen dan anderen die zichzelf verwonden. Als je ooit opgenomen bent in een psychiatrisch ziekenhuis, dan leek het misschien alsof je eigen psychische klachten erger werden. Of dat je eigen zelfverwonding erger werd. Als je bijvoorbeeld andere mensen ziet die zichzelf verwonden, dan krijg je soms de drang om jezelf ook erger te verwonden. En dat is helemaal niet zo gek. Veel mensen ervaren dit. Ook ik heb dit meegemaakt. 

Ik werd op mijn zestiende opgenomen in een psychiatrische jeugdafdeling waar de meeste jongeren zichzelf verwondden. Deze jongeren kregen dan ook veel meer aandacht van de verpleegkundigen. Als je rustig was en de krant zat te lezen of tv zat te kijken, dan keek begeleiding niet naar je om. Maar als je jezelf verwondde of een eetstoornis had, dan kreeg je plots alle aandacht van begeleiding en groepsgenoten. En daar was ik soms jaloers op. Echte jaloezie kun je dit niet noemen, maar ik voelde wel afgunst tegenover de mensen die risicogedrag vertoonden en daardoor aandacht kregen. En vaak ging ik dan zelf risicogedrag vertonen om gezien te worden. Want ik was tenslotte opgenomen omwille van zelfverwonding en angsten, maar begeleiding had enkel aandacht voor de jongeren die “zwaardere’ problemen hebben. En daardoor was er soms een soort competitie op de afdeling. 

Soms werden er tips uitgedeeld om zichzelf erger te verwonden, of heerste er een soort wedstrijd. Naar de spoedgevallendienst gaan was ‘cool’, maar lichtere zelfverwonding was helemaal not done op de afdeling. Enkel de mensen die zichzelf heel ernstig verwondden waren cool. Wat eigenlijk heel erg stom is, want zelfverwonding kent niet echt gradaties. Als je jezelf nu oppervlakkig of levensbedreigend verwondt, het blijft even erg. 

Er waren mensen op de afdeling die relatief 'gezond' opgenomen werden. Ze hadden nog een groot constructief deel in zich. Ze gingen nog naar school, hadden leuke hobby's die ze nog konden beoefenen. En toen zagen ze andere jongeren met een veel zwaardere problematiek, en gingen ze zich ook zo gedragen. Om gezien te worden door de begeleiding. De afdeling waar ik verbleef was ook een duiventil met veel te weinig verpleegkundigen in verhouding met het aantal jongeren. Zo ontstonden veel destructieve bezigheden, zoals die 'competitie in zelfverwonding'. Veel jongeren moesten na verloop van tijd naar een gesloten afdeling. Omdat ze zo'n gevaarlijk gedrag vertoonden. 

Zelfverwonding is en blijft een probleem, hoe ernstig de gevolgen ook zijn. De innerlijke pijn blijft hetzelfde. 
Toch was ik op mijn zestiende zo beïnvloedbaar en naïef dat ik mezelf ging vergelijken met anderen. En zo werden mijn klachten erger. Ik ging steeds meer risicogedrag vertonen omdat ik anders niet gezien werd. Ik wou dat mijn problemen erkend werden, en zonder die zelfverwonding had ik dat gevoel niet. 
Onze raad is om je niet te vergelijken met anderen. En als je nu opgenomen bent of als een opname nodig zou zijn, om dan niet mee te gaan in de groepsdruk. Zelfverwonding is namelijk spijtig. Je draagt de gevolgen voor de rest van je leven mee. 
Ik ervoer dat mijn problemen erger werden in de kliniek. Dat er een wedstrijd heerste en dat ik erdoor beïnvloed werd. Nu draag ik die gevolgen nog steeds mee. 

Wij van Verwonderd willen zeker zeggen dat, als je nooit opgenomen bent geweest, dat dit niet betekent dat je zelfverwonding daarom minder ernstig is. Iedere zelfverwonding is ernstig. Ook als je niet opgenomen bent.

Gelezen: 1293 keer

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op buddy@verwonderd.be.