vrijdag, 06 april 2018 11:38

Tijd voor herstel

Geschreven door
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Ruim tien jaar lang heb ik diverse therapieën doorlopen. Ik ging met enkele psychologen op pad. Tijdens de eerste jaren van de therapie, bij een psychologe waar ik me niet goed bij voelde, zweeg ik. Ik weigerde te praten omdat het te eng was. Ik vertrouwde die -voor mij- wildvreemde vrouw niet. Ik vond haar vreemd en was te bang om te praten over wat me overkwam. Ik was tenslotte slechts dertien. Dus ik lachte vriendelijk tot het uurtje om was. Veel haalde ik er niet uit. Later kwamen er psychologen op mijn pad die ik wel in mijn hoofd toeliet. Omdat ik langzaam aan de muren ging afbreken. Het vertrouwen in de mensheid groeide. Tijdens mijn eerste opnames in kinderpsychiatrie, praatte ik wel een beetje. Maar veel loste ik niet. ik was nog steeds erg bang, ook al had ik al iets meer vertrouwen in de mensen om me heen.

Het is pas rond mijn negentiende dat ik echt ben beginnen praten. Na een mentale crash zat ik bij mijn nieuwe huisarts, en ik liet haar een tipje van de sluier zien, hoe het eraan toegaat in mijn hoofd. Zij schrok, en verwees me door naar een psycholoog. Dit is intussen vijf jaar geleden. Ik heb nog steeds een sterke band met die psychologe en zie haar ongeveer tweewekelijks. In november ben ik gestart in een centrum voor psychische revalidatie. Ik ben er tot januari geweest, tot de clusterhoofdpijn mijn leven weer zuur begon te maken. Sindsdien ben ik thuis. En dat is vreselijk, lege dagen voor de boeg hebben terwijl mijn hoofd zoveel ideeën heeft. Het lukt alleen niet. Mijn doelen zijn niet realistisch. En dat doet pijn.

Wat me wel opvalt, is dat ik het gevoel krijg dat ik ‘uitgepraat’ ben. Toch als het over ‘graven’ in een traumatische jeugd gaat. Ik wil niet meer met de rakel in m’n verleden wroeten. Ik wil vooruit. En daarom heb ik beslist dat het nu echt tijd is om te herstellen. Wat mijn dagindeling wordt binnenkort, dat weet ik niet. Of ik terug naar het revalidatiecentrum zal gaan of niet. Dat is allemaal nog niet duidelijk. Maar wat ik wel weet, is dat ik wil herstellen. Ik wil naar de laatste fase van m’n behandeling. Leren leven mét trauma in plaats van continu vechten tegen de gebeurtenissen.

Ik denk niet dat de flashbacks, nachtmerries, angsten en depressieve symptomen volledig zullen weggaan. Ze zullen milder worden, dat wel. Maar ik denk niet dat ik ooit onbezorgd en klachtenvrij zal zijn.

Wat herstel voor mij betekent, waar ik naartoe wil, daar schrijf ik later over. Maar in ieder geval kan ik zeggen dat ik er klaar voor ben.

Gelezen: 914 keer Laatst aangepast op woensdag, 25 april 2018 10:42

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op buddy@verwonderd.be.