Ze zit ineengeplooid als een verfrommeld papier tegenover mij in de zetel. “Ik ben niet mooi”, zegt ze, “Ik wil mezelf helemaal veranderen”. Bij de lange lijst die ze opsomt met onvolmaaktheden van zichzelf haalt ze aan dat het putje in haar kin haar mateloos irriteert. Het moet weg, het maakt haar mee ongelukkig, het zorgt er voor dat ze haar lichaam niet aanvaardt en soms wil stuk maken. 

En ik denk, misschien is dit soms wel de druk die wij onszelf opleggen. De onvolmaaktheden moeten weg, alle putjes moeten gevuld worden, de oneffenheden moeten effen gemaakt worden. We moeten perfect zijn. 
Maar wie zegt dit? Wie bepaalt wat kan en wat niet kan, wat mooi en wat niet mooi is? Misschien moeten we net van onze putjes en onze “oneffenheden” ons handelsmerk maken. Het maakt ons net uniek, met een putje, met een hoek af, met onregelmatigheden. Mensen zijn geen gestroomlijnde robots. En ook dit ineengezakt meisje ijvert voor haar vrijheid, voor haar zelfstandigheid, voor haar niet-in-de-lijn-moeten-lopen. En toch legt ze het zichzelf op, maakt ze soms een robot van zichzelf, een robot die moet gelijk zijn aan de anderen. Laat de robotten maar weer menselijk worden, moedig ik haar aan. 

En ik denk aan de woorden van Charlie Chaplin in The Great Dictator, een filmpje uit – hou je vast - 1940 : “Machine men, with machine minds and machine hearts! You are not machines, you are not cattle, you are men! You have the love of humanity in your hearts. You don’t hate: only the unloved hate, the unloved and the unnatural. Soldiers, don’t fight for slavery, fight for liberty! You the people have the power, the power to create machines, the power to create happiness! You the people have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure! Then, in the name of democracy, let us use that power. Let us all unite! Let us fight for a new world, a decent world . . .”. Wijze woorden op de vooravond van een wereldoorlog. 

Maar laat er nu maar eerst een oorlog woeden van tegenstrijdige ideeën in het hoofd van dit meisje, van alle meisjes die zichzelf soms willen weggooien. En nog een tip voor hen allemaal: Laat de vrijheid winnen aub! 

Hans De Baene, april 2016

​“Ik voel me zo alleen”, is een uitspraak die ik zo veel hoor van de mensen die komen spreken met mij. Het lijkt een fundamenteel basisgevoel te worden van zovele jongeren (en ook ouderen) die twijfelen aan zichzelf, die twijfelen aan wat ze betekenen voor anderen. En zelfs al ben je niet “echt” alleen en word je omringd door betrokken familieleden en vrienden, het is dat knagende gevoel dat op je kan vallen als je alleen op je kamer bent, als je probeert in te slapen in die donkere kamer, als je alleen over straat loopt . En het is dat gevoel dat zich kan vast zetten in je hoofd, onder je vel, in heel je manier van zijn. En het geraakt daar niet weg. Eigenlijk wil je heel de tijd onder mensen zijn, wil je leven rond je voelen, wil je dat er iemand is die blijft zeggen voor jou: “je bent niet alleen, ik ben er voor jou”. En tegelijk weet je dat dit onmogelijk is. Je kan niet voortdurend in gezelschap zijn van iemand. Soms weet je dat je moet verdragen dat je alleen bent. Maar alleen zijn is soms echt lastig om te verdragen. 
Alleen zijn behoort eigenlijk tot “ la condition humaine”. Met andere woorden: als je mens bent, dan weet je dat je ook vaak alleen zal zijn. Je kan hieraan niet ontsnappen. En ja, er zijn heel veel trucs om het “eenzaamheidsgevoel” weg te krijgen: de man die probeert nooit alleen te zijn en zich steeds omringt met mensen, de adolescente die feest tot zij erbij neervalt, de peuter die vooraleer hij gaat slapen zijn ouders overstelpt met vragen en wensen, de persoon die op het einde van een gesprek nog steeds iets heel belangrijks wil toevoegen zodat het gesprek niet moet stilvallen en stoppen… Iedereen kent zijn eigen arsenaal aan anti-alleen-zijn-middelen. Maar de beste truc blijft toch beseffen dat jijzelf je eigen beste gezelschap zou kunnen zijn. Graag samen zijn met jezelf. En aan jezelf kan je nooit ontsnappen, waardoor je nooit meer hoeft echt alleen te zijn. Want ja, je hebt toch altijd jezelf. Dus kom maar op met dat gezonde en hoogstnodige narcisme en verban alle allenige gedachten uit je hoofd. En hou ondertussen in je hoofd vast dat er mensen blijven bestaan voor jou, zelfs al zijn zij niet altijd onmiddellijk en direct bij je, hou het beeld van hen vast zonder dat ze er “live” zijn…

Hans De Baene 

Dag lieve volgers, mijn naam is Margo. Dankzij Verwonderd heb ik de kans gekregen om vanaf vandaag elke maand een blogbericht te schrijven voor jullie, hoe spannend! Laat ik mezelf even voorstellen. Ik ben een meisje van 19 jaar en volg de richting jeugd- en gehandicaptenzorg in het vijfde middelbaar. In mijn vrije tijd ben ik heel graag creatief bezig en ook lezen kan mij even ver weg van deze planeet brengen. Ook schrijven doe ik ongelofelijk graag, op deze manier kan ik de – meestal chaotische – dingen in mijn hoofd even kwijt. Ik heb een heel lieve familie, veel goede vrienden en ook op school gaat alles (nu) goed. Toch worstel ik al een aantal jaar met verschillende mentale en fysieke problemen, waaronder zelfverwonding. Ik heb al troubles van toen ik een kleine meid was (niet dat ik nu zo groot ben, maar een discussie over de voor- en nadelen van klein zijn laten we even terzijde), maar de echte problemen zijn pas begonnen op mijn 13 jaar. Sindsdien heb ik er al een heel verhaal opzitten, waaronder ook veel bezoeken aan verschillende psychologen, psychiaters en dokters. Daarnaast ben ik 3 jaar geleden 10 weken opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. Nu is alles al veel beter, ik kom van heel ver en vooral heel diep. Toch sleur ik ‘het rugzakje’ altijd wel mee. 
Ik ben meestal redelijk open over mijn struggles, behalve over zelfverwonding. Daar wil ik nu verandering in brengen! Er wordt al te veel gezwegen in onze drukke en prestatiegerichte maatschappij, tijd om het taboe te doorbreken. Daarom wil ik de stap zetten om zelf mijn verhaal te vertellen. Hoe kan de wereld zijn ogen openen, als ik zelf met mijn ogen halfopen aan de kant blijf staan?
Ik hoop dat ik jullie met deze maandelijkse berichten toch ergens een houvast kan bieden, een steun kan zijn of net dat duwtje in de rug kan geven om er zelf over te praten. Reacties zijn altijd welkom! Ook voor een gesprek sta ik altijd open. Reageer gerust onder de status, dan stuur ik een privéberichtje via Facebook en kunnen we even gedachten en/of gevoelens uitwisselen. Het hoeft zelfs niet altijd over de donkere dingen des levens te gaan, een gesprek over de schoonheid van de wereld of over koetjes en kalfjes is altijd welkom!
Hoe je mij kan herkennen? Ik begin mijn berichten altijd met een quote. Quotes geeft het uiten van gevoelens net dat tikkeltje extra magie in herkenning. Mijn gsm staat er - natuurlijk - vol van!
Bij deze geef ik ook mijn allereerste quote mee.
“Geniet van de kleine dingen.” 
Dikke kus!
Margo
 
Foto
Foto
 

​‘Oh God, how much I want to turn off all my feelings and erase all my memories.”

Het is zo raar hoe onze geest in elkaar zit. Het ene moment kan ik lachen en voel ik mij goed, het volgende moment ben ik aan het verdrinken in een bodemloze put gevuld met kolkend, ijskoud water. Ik zit vast in mijn hoofd, vast in mijn gedachten, vast in het slechte gevoel dat mij steeds meer naar beneden trekt. Mijn hart maakt het geluid van duizenden drums die tegelijk spelen. Ik kan de innerlijke pijn fysiek voelen in mijn lichaam. Ik ben niet meer op deze wereld, ik ben ergens op een donkere planeet gevuld met pijn, zelfhaat, verdriet en honderdduizend tranen. 

En dan komt de leegte. De tranen zijn op, mijn hoofd bonst, ik ben helemaal uitgeput. Ik heb het gevoel alsof ik honderden kilometers heb gelopen. Ik wil slapen, maar het lukt niet. Mijn hoofd blijft draaien en alle gedachten vliegen van hier naar daar, door elkaar. Mijn hoofd is één grote chaos, mijn lichaam is leeg. Op dat moment kan ik alleen maar staren, ik kijk, maar zie niets. 

Ik voel niks meer. Ik voel mij vreselijk, maar toch voel ik niks. Ik wil wél voelen. Ik wil voelen dat ik leef. Ik heb iets nodig om mijn hoofd leeg te maken. Ik wil ontsnappen aan deze wereld. 

Er is een grote discussie in mijn hoofd. Zal ik het doen? Kan ik het wel goed verzorgen? Wil ik de pijn voelen of juist helemaal geen pijn hebben? Is er echt geen andere optie?

Een aantal maanden geleden zou ik altijd naar het mesje gegrepen hebben. Nu ben ik in therapie, elke zaterdag ga ik naar de psycholoog. Zij heeft samen met mij bekeken wat mij zou kunnen afleiden en iets te doen waar ik zelf van geniet. Even me-time nemen. Dat was er niet meer. Ik was zoveel bezig met alles en iedereen rond mij, met mijn gevoelens, met school, altijd maar blijven doorgaan. Slapen ging niet goed, de oververmoeidheid begon zijn tol te eisen. Ik heb net op tijd aan de alarmbel getrokken. Ik wist wat het was om terug in die put te vallen, ik wou dit echt niet meer. 

Als ik mij nu slecht of leeg voel, probeer ik iets te vinden waarmee ik mij kan bezighouden. Ik hou van knutselen, het is iets waar ik mij echt op kan focussen. Iets waar ik nadien trots op kan zijn en het ook met een groot hart kan tonen aan anderen. Lezen helpt ook. Dat lukt wel alleen maar als ik echt met mijn hoofd bij het boek kan blijven. Het is gemakkelijker om met mijn handen bezig te zijn en mij te concentreren op het werkje dat voor mij ligt, dan mijn hoofd nog meer te belasten met inspanningen. Dit is ook een tip dat ik jullie wil meegeven, probeer dingen te zoeken waar je van kan genieten. Zelfs het kleinste dingetje (vb. die oorbel maken die al lang stuk is, iets opruimen, het gerecht maken dat je al even eens wil proberen …) is perfect. 

Er zijn momenten dat het echt niet meer lukt, dan kan ik mijzelf niet tegenhouden. Nadien voel ik mij opgelucht en is de spanning weg. Of toch voor even. De keren dat ik mijn dwingende gedachten kan draaien in een andere richting, voelen goed. Iets wat ik probeer te doen is het ‘uit te stellen’. Ik wacht even en probeer mij zo lang mogelijk af te leiden. Soms helpt dat en kruipt het gevoel terug op de achtergrond waardoor kan ik doorgaan met mijn dagelijkse bezigheden. Niet altijd, maar elke keer dat het niet gebeurt, is een overwinning.

Het is beter nu, ik weet ook dat het beter kan worden. Het jaar na mijn opname was super. Ik was echt gelukkig. Ik weet dat ik het kan. Het is ‘gewoon’ een kwestie van tijd. Het kan anders. Anders dan nu, maar het moet lukken. Ik geef niet op. Soms gaat het op die moment gewoon niet om mij beter te voelen of te genieten. En dat is niet erg. Helemaal niet. 

In deze periode van mijn leven lukt het gewoon even niet. Er zijn te veel factoren in en rond mij die het dit moment moeilijk maken. Ik voel mij vaker slecht dan goed. Dat is niet erg, zo lang het maar niet te veel wordt. 

Zoek op tijd hulp, probeer de drempel over te stappen. Het is niet gemakkelijk, dat weet ik uit ervaring, maar je kan het. Het is mij gelukt, dan lukt het jou zeker ook. Je bent het waard om hulp en steun te krijgen. Je kan echt beter worden. Lukt het even niet, dan is het ook geen probleem. Stap voor stap. Het zal misschien nooit meer zijn wat het geweest is, maar dat geeft niet. Elke gebeurtenis in jouw leven maakt jou tot de bijzondere persoon die je vandaag bent. Alle beetjes helpen. Elk sprankeltje geluk is er ééntje meer. Ik hou van je, met heel mijn hart. 

Dikke kus, Margo

“Questions from earlier circle like buzzards. Am I running away or moving forward?” 
Je kan vluchten zoveel je wil, maar vroeg of laat kan je je nergens meer verschuilen. De veilige schuilplaatsen raken op. Je hebt ze allemaal al ontelbare keren gezien, kent ze vanbinnen en vanbuiten, van voor naar achter, van links naar rechts. Elk klein donker hoekje waar je jouw gevoelens en gedachten naar kan wegduwen, worden na een tijdje verlicht door herkenning. Je vindt geen plekje meer. Wat moet je dan met alles? Waar moet het allemaal naartoe? 
De laatste weken waren zowel beter als slechter. Ik voelde mij met momenten beter. Al weet ik niet of dat het kwam omdat ik mij écht beter voelde of gewoon alles aan de kant schoof. Als je het niet ziet, is het er niet, toch? 
Ik heb een heel lieve vriendin. Je kan niet anders dan van haar houden, ze is meer dan een prachtige en wonderlijke meid. Ze zit in ieders hart. Ook in dat van mij. Mijn lieve vriendin heeft al 4 jaar kanker. De diagnose ‘ongeneeslijk’ hakte er behoorlijk hard in enkele maanden geleden. Elke dag is een dagje minder tijd, maar ook een dagje meer herinneringen voor het leven. Mooie, gelukkige momenten met de mensen die je gelukkig maken. Ik hou zoveel van haar, volgende week woensdag laat ik een tattoo zetten voor haar. Zo is ze voor altijd bij mij, ook buiten mijn hart.
Ik ben altijd iemand geweest die veel dingen verdringt. Wat je daarna natuurlijk extra hard terug krijgt. En toch blijven mensen, net zoals ik, dat doen. Waarom eigenlijk? Goede vraag. 
Gingen de laatste weken dus beter? Of werd alles verdrongen en lossen mijn hoofd en hart nu beetje bij beetje de verdrongen pijn? Ik gok op het laatste. De laatste weken ging het weer moeilijker. Ik kon wel lachen, plezier maken en mij goed voelen, maar ergens bleef de sluier van verdriet en pijn hangen. Niet alleen door het vreselijke nieuws van mijn lieve vriendin, maar ook door alle verdrongen kronkels in mijn hoofd, hart en lichaam. Ze zitten overal. Sommige dagen zijn ze het beu om altijd achteruit gesteld te worden en denken ze ‘Vandaag is weer eens een goede dag om Margo te overstelpen met pijn, het is zo lang geleden. Ze moet weten dat wij er ook nog steeds zijn!’. Alhoewel hun ‘lang geleden’ vrij relatief is, soms zijn ze alweer klaar na een dag of zelfs een aantal uren om negativiteit rond te strooien.
Wat wel een lichtpuntje is, is dat het al bijna 80 dagen geleden is dat ik nog een mesje aangeraakt heb. Daar ben ik best wel trots op. Zo weet ik ook dat het lukt zonder, ook al heb ik het moeilijk. Al blijft het elke dag, uur en minuut een gevecht in mijn hoofd om de drang en verleiding te weerstaan. Er is zoveel in deze wereld dat je er aan doet denken, als je gedachten er zelf al niet val vol zitten. Maar het lukt. Dat is best wel cool. Ik had nooit gedacht dat ik dit op eigen wilskracht kon doen. En toch doe ik het. En weet je wat dat betekent? Dat jij het ook kan. Dat iedereen het kan. Het is moeilijk, heel moeilijk, maar het kan. Ik schrijf elke dag in mijn agenda een kruisje als het gebeurd is en een hartje als het niet gebeurd is. Bij de hartjes staat ook een getal, het aantal dagen dat ik al clean ben. Dat voelt goed, zo heb ik een visueel beeld van mijn eigen sterktes. Zelfs al stond er in het begin maar 1 dag een hartje, elke dag is een dag minder, een dag dat je overleefd hebt op eigen kracht. Kracht die je zélf gevonden hebt, van binnenuit. 
En ohja, soms lukt het ook niet. Het gaat niet in 1-2-3, maar is dat erg? Je hebt je hele leven alles leren doen in stapjes, dus waarom dit niet? Als je leerde fietsen, kreeg je eerst een driewieler. De volgende stap waren steunwieltjes. Voor je het wist fietste je helemaal alleen op die grote fiets, zonder hulp! Als je leerde eten, kreeg je eerst borstvoeding of flesmelk. Daarna kwam de groente- en fruitpap. Als laatste het vaste voedsel. WOW, ineens kon je alles eten! En kan je nu nog steeds fietsen? En eten? Ik heb zo’n gevoel van wel. In kleine stapjes is het gelukt om iets uit een innerlijk vermogen te leren en vol te houden voor altijd. Je kan het natuurlijk niet helemaal vergelijken, het ligt op een totaal ander vlak dan automutilatie, maar was leren fietsen, eten, stappen of zoveel andere dingen op dat moment niet de moeilijkste uitdaging die er bestond? Ook al weet je er niet veel meer van of had je er op die leeftijd nog niet veel besef van, het was iets waar jouw dagen uit bestonden. 
Wat ik uiteindelijk wil zeggen: je hebt de kracht om er aan te werken. Soms gaat het wat minder vlot en zijn er meer dalen dan hoogtes in jouw leven, maar zoals een rollercoaster, gaat ook het leven op en neer. Mijn leerkracht van aardrijkskunde zegt altijd ‘elke grijze wolk heeft een zilveren rand’. Hij heeft gelijk! Hij heeft volledig gelijk. Na elke zwart en zwaar onweer, komt er altijd zonneschijn. Al is het maar een heel klein zonnestraaltje, het is er wel. Soms is er ook regen en zon tegelijk, zoals in het dagelijkse leven, maar hé, wat verschijnt er dan? Een prachtige, wondermooie regenboog. Je kan dit. Elke minuut dat je overleeft, is een minuut vol innerlijke power. Die power zit er, bij iedereen. 
Liefs, Margo

“And in the middle of her chaos, there was you.”

Soms wil ik naar buiten gaan, naar een open en verlaten plek, en alle lucht uit mijn longen schreeuwen. Al de chaos, het verdriet, de pijn, de gedachten, de gevoelens, alles uitschreeuwen met woordenloze woorden. Daarna volgt de stilte. De stilte die meer zegt dan we ooit wilden horen.

Twaalf juni tweeduizendzestien. Een datum die nooit meer een gewone datum zal zijn. Op die dag is onze lieve meid naar Neverland vertrokken. In Neverland is alles waar je ooit van droomde, alles wat je maar wil. Iedereen is er vrij om zijn eigen beetje magie te vinden. Een beetje magie die zij tot op de dag van vandaag bij iedereen komt rondstrooien. 
Haar kracht, haar sterkte, haar manier om met moeilijkheden om te gaan, haar positiviteit, haar moordend sarcasme. Elk ding dat zijn afdruk heeft achtergelaten in mijn hart. Zij was de eerste en tot nu toe ook enige die een echt gesprek durfde aangaan over mijn littekens. Zij was de eerste die mij vroeg waarom het zo moeilijk was, wat er in mijn hoofd omging, hoe het komt dat automutilatie zo verslavend is. De manier waarop ze die vragen stelde, zo open, zo oprecht geïnteresseerd, zonder vooroordelen. Luisterend naar elke letter die uit mijn oneindigheid aan woorden kwam, proberend de chaos in mijn hoofd te begrijpen. De chaos die ook bij haar aanwezig was, maar waar ze op een bepaalde manier toch structuur in kon brengen. 

Haar vraag op het einde van ons gesprek heeft alles veranderd. ‘Zou je iets willen doen voor mij? Zou je alsjeblieft willen proberen stoppen, voor mij? Ik weet dat je het kan.’. Die dag was de laatste keer dat ik mijn mesje heb aangeraakt. 

Ik deed het voor haar, ik doe het nog steeds voor haar. Mijn demonen proberen nog altijd met momenten mijn hoofd en lichaam over te nemen, maar steeds is zij het lichtpuntje die het duister net dat tikkeltje minder angstaanjagend maakt. De schuldgevoelens die ik zou hebben als ik mijn belofte aan haar zou verbreken, zouden mij van binnenuit kapot vreten. Wetend dat ik haar ‘het waarom’ niet meer kan vertellen.

Toch, dankzij haar kracht, haar magie die ze elke dag opnieuw in mijn hart laat vloeien, hou ik vol. Hierbij ook mijn tip naar jullie toe. Probeer het voor iemand te doen als het niet lukt om het voor jezelf te doen. Soms is het moeilijk om een reden te zoeken of het allemaal wel zin heeft, maar die reden is er. Die reden kan iemand zijn. Iemand die je nauw aan het hart ligt, je vertrouwt, iemand waarop je dag en nacht kan rekenen. Ook al lukt het niet (volledig), dat is geen probleem. Het feit alleen al dat je denkt aan die speciale personen, hoe graag ze jou zien, stelt jouw hart net dat kleine beetje open om de liefde opnieuw te voelen. 

Je zal het misschien niet vandaag of morgen zien, maar over een paar jaar zal je terugkijken en helemaal perplex staan hoe elk klein detail en elke kleine beslissing jouw leven hebben beïnvloed. Elk onderdeeltje dat je de weg heeft gewezen, elk detail dat ervoor gezorgd heeft dat je een prachtige, unieke persoon geworden bent. Je zal dankbaar zijn dat bepaalde dingen niet uitgedraaid zijn op de manier die je toen wou.  

Er zal nooit een dag zijn dat ik niet aan haar denk. Er zal nooit een dag zijn waarop mijn hoofd mij niet voor duizend dilemma’s zet of elk klein onderdeeltje van mijn leven een miljoen keer analyseert. Soms hebben we gewoon dat vleugje magie nodig. Ik ben er zeker van dat je op een dag jouw eigen magie creëert en vindt, waarna je jouw stukje magie met veel liefde kan delen met de personen waar je om geeft.
Veel liefs, Margo

Hoop
Een kort en krachtig woord
toch vaak onderschat!

Zonder hoop
had ik het niet overleefd
of zoals zo mooi omschreven
"Hoop doet leven!"

Een vijftal jaar geleden geloofde ik niet meer dat ik ooit nog een gelukkiger leven zou leiden, dat ik ooit beter zou worden. Maar ik bleef het wel hopen. Die hoop heeft ervoor gezorgd dat ik de donkerste dagen doorkwam.
Nu vijf jaar later ben ik zo gegroeid, zo geëvolueerd in de positieve zin, dat in er nog versteld van sta.
Daarom geloof ik in "herstel", niet alleen voor mezelf maar ook voor zoveel anderen.

32 jaar ben ik nu. Ik werk deeltijds, doe vrijwilligerswerk en hou ervan om met mijn vrienden op te trekken. Een lange weg heb ik reeds afgelegd maar ik ben er zeker nog niet. Ik ben nog ambulant in behandeling en lig soms nog serieus in de knoop met mezelf. Maar het lukt mij om stand te houden en te functioneren.

In de toekomst zal ik jullie langs deze weg nog meer over mijn ervaringen vertellen.
Ik hoop dat mijn verhaal voor jullie een lichtpuntje kan zijn, dat ik jullie hoop kan geven.
Hoe uitzichtloos jouw situatie er nu uitziet, geloof mij, als je bereid bent om ervoor te vechten, betert het zeker! 
Het leven zal misschien altijd wel met vallen en opstaan zijn, maar geloof in de kracht van jezelf dat je telkens weer  overeind zal krabbelen. Op langere termijn zal je merken dat je niet meer zo diep valt en je gemakkelijker weer opstaat!

Zorg goed voor jezelf!

Liefs,
AnimalLover

Wou ik écht dood
Ken je dat gevoel dat je alles wilt opgeven, dat de enige uitweg die je nog ziet suïcide plegen is?
 
Ik heb vele jaren geworstel met dat gevoel, heb ook talrijke pogingen ondernomen. Maar telkens na een overdosis kwam de twijfel: “Wil ik echt dood? Ik ga iedereen en alles moeten missen!” Meestal geraakte ik dan in paniek en belde de hulpdiensten. Ik heb een paar keer veel geluk gehad, durf ik nu eindelijk te zeggen.
 
Het keerpunt voor mij is er gekomen toen ik erachter kwam wat de betekenis was van die zelfmoordpogingen. Ik wou niet zozeer doodgaan maar ik wou niet meer afzien en lijden, al die negatieve en moeilijke emoties niet meer voelen,… maar ik had wel nog zin in het leven zelf. Ik wou gewoon dat alle pijn en ellende stopte maar echt doodgaan, nee dat wou ik niet.
Vanaf dat moment realiseerde ik mij dat suïcide niet de oplossing was voor mij. Het voelde als een opluchting, een bevrijding,… eindelijk moest ik niet meer worstelen met de gedachte “Ik wil dood”.
 
Betekent dat dat het allemaal gemakkelijker werd? Zeker niet, ik heb nog altijd mijn ‘wanhopige’ momenten waarop ik alleen nog maar pijn voel en alles zo zinloos lijkt. Maar ik heb ondervonden dat die momenten ‘voorbijgaan’, gevoelens en gedachten komen en gaan.
Als ik zo’n periode heb, probeer ik gewoon de dingen te doen die ik graag doe, die mij positieve energie geven om zo geleidelijk aan weer wat een beter gevoel te krijgen. Wat ook helpt, is om iets te doen voor een ander of voor een dier (bv. gaan wandelen met een hond uit het asiel) zodat je opnieuw het gevoel krijgt dat je iets kan betekenen.
 
Ik kan jullie enkel de raad geven om eens te kijken in jezelf wat de betekenis voor jou is van zelfmoordgedachten, -neigingen en/of -pogingen. Is er echt niets meer waarvoor je wilt leven?
Het heeft mij alleszins geholpen om niet meer overhoop te leggen met die gedachte.
 
Als laatste wil ik jullie nog meegeven dat een zelfmoordpoging nooit zonder risico is. Daarmee bedoel ik niet alleen dat het fataal kan zijn, maar je kan het ook overleven maar wel jammer genoeg met serieuze lichamelijke beperkingen verder moeten! 
 
Zorg goed voor jezelf!
 
Liefs,
 
AnimalLover

 

In mijn vorige twee blogs was ik heel optimistisch. Jullie denken misschien dat ik nu een stabiel en gelukkig leven leid. 
Echter stabiel durf ik mezelf nog niet te noemen. Stabieler dan vroeger? Ja, dat kan ik zeker beamen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug. Eind vorig jaar is mijn pa plots overleden en ik heb moeite met het rouwproces. Ik heb het moeilijk om om te gaan met mijn emoties en helaas komt de laatste tijd automutilatie weer meer op de voorgrond.
Maar er is één groot verschil met vroeger. Als ik nu eens een terugval heb, me niet goed voel, enz. duurt het niet meer dagen of weken voordat ik opnieuw in staat ben om te functioneren. Nu is dat een slecht moment dat hoogstens een paar uur duurt, in het ergste geval tot de volgende morgen. Wat mijn redding is in zo’n momenten is mijn werk. Ik ben verplicht om elke morgen op te staan en te gaan werken. Ik kan niet constant afkomen met het excuus dat ik mij niet goed voel. 


Een dagstructuur hebben is heel belangrijk. Het geeft je een reden om op te staan, om onder de mensen te komen, etc. Als het niet lukt om te werken, zijn er ook verschillende alternatieven voorhanden. Zo kan je vrijwilligerswerk doen of als dat te moeilijk ligt zijn er in Vlaanderen ook verschillende arbeidszorgcentra waar ze toch verwachten dat je een zeker engagement toont maar die je daarin ook begeleiden.


Ikzelf ben na mijn opnames gestart in een arbeidszorgcentrum waar ik opnieuw mijn talenten ontdekte en werkte aan mijn arbeidsritme en zelfvertrouwen. Van daaruit heb ik de stap gezet naar vrijwilligerswerk en zo ben ik uiteindelijk in het regulier arbeidscircuit beland.


Vroeger vluchtte ik altijd in een opname omdat ik bang was van de ‘maatschappij’. Ik had schrik om verantwoordelijkheden op mij te moeten nemen. En hoe meer en hoe langer ik vluchtte in die opnames hoe moeilijker het werd om terug te gaan naar de ‘buitenwereld’. Daarmee wil ik niet zeggen dat een opname slecht is, zeker niet, maar het mag geen vlucht worden.


Nu sta ik volop in het leven. Ik heb mijn slechte momenten maar tegelijkertijd beleef ik ook zoveel goede momenten dat ik wel durf te zeggen dat het leven draaglijk is.


Wil dat zeggen dat ik mij altijd gelukkig voel? Nee, niemand is constant gelukkig. Dat kan ook niet. Maar ik durf wel te zeggen, als ik mij een kwartier echt gelukkig gevoeld heb op een dag, ik een goede dag heb gehad. Het leven gaat nu eenmaal met ups en downs. Het ultieme geluk zal je niet vinden. Je kan wel veel dingen zelf doen om je een moment van geluk te gunnen. Maar daarvoor moet je in actie komen. In het begin van volgende maand zal ik een blog posten met enkele tips en interessante websites, boeken, etc. die je inspiratie kunnen geven om zelf een moment van geluk te creëren.


Lieve groetjes,
AnimalLover
Foto
 
 
 
 

 

 
Het is 22u29. De dag is al lang gaan liggen en bijna is het maandag. Werkdag. Schooldag. Noem maar op. Voor mij is het mijn eerste dag met échte lessen in de opleiding journalistiek. Een week eerder hadden we een bootcamp met allerlei informatieve sessies en inleidende lessen. Morgen begint het pas voor echt. En ik kan niet slapen. Denk aan toekomst en verledens. 

Zo had nooit iemand gedacht dat ik aan de hogeschool zou studeren. Zelfs niemand had gedacht dat ik mijn middelbaar diploma zou behalen en überhaupt achttien jaar zou worden. Mijn vader zei het ooit tegen mij, toen ik een tiener was: ‘Met deze instelling word je nooit ouder dan achttien’. Uiteindelijk ben ik volwassen geworden, dan negentien. Dan de twintig en nu ben ik tweeëntwintig jaar oud. En heb ik eindelijk mijn middelbaar diploma op zak. Dokters zeiden dat ik het nooit zou gekund hebben. Ik was ziek, zeiden ze, ik had zowat elke stoornis die het handboek psychiatrie beschrijft. En toch sta ik er nu, zoveel jaren later, toch zou ik ze graag een kopietje van mijn middelbaar diploma opsturen. En binnen enkele jaren dat van de hogeschool.

Kinderpsychiaters gaven mij diagnoses aan de lopende band. Terwijl ik slechts plusminus zestien was. Waarom dit nodig was? Ik weet het niet. Ik hou niet van etiketjes, weet je. Zoals Lotte Dodion ooit zei op Radio 1: etiketjes zijn voor kledingstukken. Niet voor mensen. En daar ben ik het volledig mee eens. 

Ik moet denken aan mijn tienerjaren. Van de ene psychiatrische instelling naar de andere. Op het randje van bijzondere jeugdzorg. En dan werd ik losgelaten. Omdat ik achttien werd, zat mijn tijd in jeugdzorg erop. Dan moest ik zelf maar zien te roeien met de riemen die ik nauwelijks had.  Riemen met gaten en mankementen. Gelukkig kon ik toen nog een tijdje bij mijn ouders wonen. En gelukkig wilden ze me nog een tijdje ten laste hebben. Intussen ben ik volwassen. Woon ik alleen, dop ik mijn eigen boontjes en betaal ik mijn studies zelf. Het is heftig, dat wel. Het is zoeken om de maand rond te komen. Maar het lukt. 

Natuurlijk kan ik niet zeggen dat het super gaat met me. Daarom heb ik teveel meegemaakt. Daarvoor ben ik te zwaar getraumatiseerd. Maar mijn riemen werken langzaam aan goed. Ik voer herstellingswerken uit en renoveer de gebrekkige tools die ik nooit volledig gekregen heb. Want in instellingen leer je niet wat gezelligheid is. Wat huiselijkheid. In instellingen ken je geen liefde en warmte. Je wordt zowat opgevoed door ietwat afstandelijke opvoeders. Ze waren niet allemaal even afstandelijk. In de kinderpsychiatrie van een ziekenhuis in Brugge, had ik een hele goeie ervaring en voelde ik me geborgen. In een psychiatrische kliniek in hartje West-Vlaanderen, had ik een heel andere ervaring. Daar waren de opvoeders baas. Daar was jij slechts een passage. En dat drong door.

Maar ik doe verder. Ik leer roeien en word langzaam aan écht volwassen. Want op je achttiende ben je zelden volledig volwassen. Eigenlijk was ik nog een kind op die leeftijd. Herbeleefde ik de jeugd die ik zo gemist had. 

Op dit moment gaat het redelijk goed met me. En dat is het belangrijkste. Ik leef. Ik adem en ik heb een toekomst.

- Julie Beirens

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op buddy@verwonderd.be.