Iedereen probeert telkens opnieuw de passende afleiding te zoeken wanneer de drang tot zelfverwonding de kop weer op steekt. Vaak is dat een hele zoektocht en gaat dat gepaard met trail and error. Soms werkt een afleidingsmethode, soms niet. Ik vind de zoektocht naar een gepast alternatief moeilijk. Vaak probeer ik mijn gedachten ergens anders op te focussen door bijvoorbeeld kruiswoordraadsels in te vullen, maar daar kom ik lang niet altijd toe. Als de stemmen in mijn hoofd te luid roepen, dan kan ik niet eens mijn focus verleggen. Dat is waarschijnlijk bij de meerderheid van ons het geval.

Telkens wanneer je denkt dat je een manier hebt gevonden om jezelf af te leiden, blijkt die methode al niet meer te werken. Het is vooral belangrijk dat je (eventueel samen met een psycholoog of zo) op zoek gaat naar wat jou het beste helpt. Dat probeerde ik ook. Samen met mijn psycholoog probeerden we tientallen methodes uit, maar niets was sterk genoeg om de stemmen in mijn hoofd te overmeesteren.  Tot op de dag dat ik ontdekte dat de beste hulpverleners al jaren trouw aan mijn zijde staan: mijn dieren.

Gaandeweg ging ik met mijn dieren aan de slag als methode om zelfverwondingsdrang tegen te gaan. Zoals jullie wel weten verloopt het experimenteren altijd met ups en downs, maar de dieren zorgden ervoor dat ik een uitlaatklep vond. Ze vormen een steun voor me die ik niet kan missen. Daarom heb ik dan ook ‘een hele zoo’ zoals mensen het wel eens noemen (tot grote frustratie van mijn ouders J ). Een hamster, paarden, vogels, vissen en een hond. Een hele hoop therapeuten dus. Vind ik geen rust bij mijn hamster, dan vind ik misschien wel rust bij mijn hond.

Dieren geven altijd de liefde die je nodig hebt. Eens ze je vertrouwen staan ze voortdurend aan je zijde en doen ze er alles aan om je weer op weg te helpen. Bovendien bieden ze troost en luisteren ze altijd met volle aandacht, wat je van mensen niet altijd kan zeggen. Daarom is het zo’n goed alternatief voor automutilatie.

Heb jij al eens ‘geëxperimenteerd’ met dieren? Zeker doen! Meestal zijn het de beste hulpverleners. Zo nam ik mijn hond zelfs mee naar school toen ik niet meer op school raakte. Ze gaf me de rust en een veilig gevoel. En precies dat doet wonderen.

Heb je zelf geen dieren? Waarom maak je niet eens een wandeling met een asielhondje? Jij kan je gedachtes verzetten en je maakt er bovendien iemand zéér gelukkig mee. De dankbaarheid die je van een asielhondje kan krijgen, maakt direct je dag wat beter. Lukt het even niet om je huis te verlaten? Even in de tuin zitten en kijken naar de voorbijvliegende vogels is misschien wel een optie. Fan van paarden? Wat dacht je van therapie met deze magische beesten? Ze voelen sneller dan jijzelf hoe je je voelt en gaan daar dan ook op reageren. Dat klinkt misschien niet echt comfortabel, maar je leert er onbekende stukjes van jezelf kennen. Bovendien ga je steviger in je eigen schoenen staan.

Lieve jij, probeer te zoeken naar wat voor jou het beste helpt, want ooit zal je zoektocht beloond worden. Helpen dieren niet voor jou, dan vind je vast wel iets anders dat je meer ligt. Je verdient het om van je eigen lichaam te houden en trots te zijn op wie je bent, want je bent het echt wel waard!

Twee jaar en een half geleden wenste ik dat ik 2016 niet meer zou meemaken. Nu, in 2018, ben ik er nog steeds. Of ik blij ben dat ik er nog ben? Daar kan ik geen antwoord op geven. Of ik wil vechten voor mijn leven? Natuurlijk, opgeven staat niet meer in mijn woordenboek.

Ik ben Lot, een 17-jarig meisje. Zot van dieren, vooral paarden en honden, en creatief. Vaak denken volwassenen dat een persoon van 17 jaar nog niets heeft meegemaakt in zijn leven. “Het echte leven moet nog komen”, zeggen ze vaak. Mijn gevoel is anders, ik heb al te veel meegemaakt. Mijn hele geschiedenis is te lang en te gecompliceerd om hier neer te typen, maar er zijn toch enkele momenten die ik nooit meer zal vergeten.

Zo werd ik in november 2015 ‘gediagnosticeerd’ met een angststoornis, hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit en suïcidaliteit. Bovendien deed ik aan zelfbeschadiging en was ik extréém perfectionistisch. Medicatie werd opgestart en ik probeerde verschillende therapieën, maar durfde niemand in vertrouwen te nemen. Na het krijgen van mijn ‘diagnose’ veranderde dat. De therapeut waarbij ik de persoonlijkheidstesten aflegde, is tot op de dag van vandaag mijn reddende engel. Zonder haar zou ik hier niet staan. Jammer genoeg had ik in het begin nog veel problemen met communicatie. Ik zat in mijn eigen wereld waar niemand in kon doordringen. Het ging van kwaad naar erger. 26 februari 2016 werd ik opgenomen. Ik was niet meer veilig voor mezelf. Ik ging niet meer naar school. Mijn zelfbeschadiging werd steeds zwaarder en mijn ouders vertrouwden me niet meer.

Na mijn opname had ik het zwaar om terug in het normale ritme te raken. Ik raakte meerdere keren in het ziekenhuis ten gevolge van mijn zelfbeschadiging. Op school had Ik geen vrienden meer, want tijdens mijn opname waren er talloze verhalen over mij rondgegaan. Daarom besloot ik om van richting te veranderen. Die overgang deed me goed. Ik kon een nieuwe start nemen. Een jaar lang ging alles prima. De medicatie werd afgebouwd en ik moest slecht 1 keer per maand naar de therapie.

Totdat ik in het 6e middelbaar kwam en me dood verveelde. Al snel stak mijn angststoornis weer de kop op en ging ik niet meer naar school. Een crisisopname was nodig, maar daar bleef ik maar een dag, omdat ik niet openstond voor de opname. Sinds die dag probeer ik weer wat te maken van mijn leven. Ik ga weer voltijds naar school en ik blijf doorzetten. Ondertussen ben ik al enkele maanden vrij van zelfbeschadiging. Mijn angststoornis is voorlopig nog het grootste probleem. Daarom volg ik nu nog steeds intensieve gesprekstherapie en equicoaching. Ik neem nog steeds mijn medicatie, maar stap voor stap raak ik er wel. Raken we er wel, want samen staan we veel sterker. Deze website is hier het bewijs van en ik voel me dan ook zeer vereerd dat ik hier mag bloggen. Ieder van ons heeft een vechtertje in zich, daar ben ik zeker van. Mijn motto? You were given this life because you are strong enough to live it