“Fall down seven times, stand up eight”

Ik kom meer en meer mensen tegen die zichzelf verwonden/verwond hebben die zo ontzettend hard struggelen met het aspect “verzorging”.

Ik geef toe, ik ben ook wel zo. Ik heb het jaren alleen verzorgd. De hulp niet durven vragen, en de aangeboden hulp niet durven/willen aannemen. Bij mij spookte vooral de aspecten verdienen en lastig vallen door mijn hoofd. Ik was (en vaak nog) ervan overtuigd dat ik geen hulp verdien. Dat ik alleen maar mensen lastig val en dat ze wel betere dingen te doen hebben.

Nu, door de jaren heen heb ik wel leren inzien dat dit mijn hoofd is. En dat mijn gedachten niet altijd stroken met de realiteit. Maar hoe maak je dan uit wanneer het juist is en wanneer niet?
Het is een alledaags gevecht, maar ik wil jullie wel iets meegeven.

Ieder van jullie verdient verzorging. Ieder van jullie heeft recht op correcte hulp. Je valt mensen niet lastig met het vragen om hulp. Je bent het wél waard. Meer dan je ooit zal beseffen.

Ik heb heel veel geld uitgegeven aan mijn automutilatie. Ik durfde de stap naar hulp niet zetten, want ik had alles “onder controle”. Niets van waar. Als ik geweten had wat ik nu weet, had ik wel op tijd hulp gevraagd. Had ik misschien wel op tijd aan de alarmbel durven trekken, had ik veel miserie kunnen voorkomen. Wat als…?

Vandaag probeer ik te vechten. Vandaag probeer ik hulp te vragen. En ookal heb ik soms momenten dat het me niet lukt, “the sun will rise and I will try again”. Proberen is genoeg. Dat is iets waar ik echt van overtuigd ben! Ik ben trots op iedereen die elke dag opnieuw de innerlijke pijn trotseert. En heb je eens een dag dat het niet lukt? Dat geeft niet. We leven met vallen en opstaan. Het is normaal om eens te vallen. Maar weet dat er genoeg mensen zijn die je een hand willen toereiken.  En dat er niets mis is met hulp toelaten én vragen.

Ik geloof in je!

Kus

Margot

“We must take time to define our own path. Too quickly we can find the world defining it for us”

Het is officieel, warm weer, iedereen gaat buiten zitten, gezellig picknicken. Mensen zijn blij en vrolijk door deze prachtige dagen. Maar bij mij is dit anders. Ja, ik kom ontzettend graag buiten! Het geeft me ruimte om te ademen, ruimte om “ik” te zijn. Lange wandelingen, oortjes in, gedachten op nul. En gaan! Het is altijd zo geweest. En ik mis die tijden ook echt heel hard. Maar het ligt anders nu. Ik vind het lastig om steeds mezelf te “moeten” verstoppen. Waarom zet ik moeten tussen aanhalingstekens? Omdat het iets is dat ik van mezelf moet. Wat mijn omgeving ervan denkt zou me eigenlijk niks mogen schelen! Maar was het maar zo gemakkelijk. Ik ben mezelf als ik buiten ben, en toch blijft het kleine stukje knagen. Want je kan jezelf toch niet zijn als je je altijd voor alles en iedereen verbergt achter lange mouwen en lange broeken? Overal zeggen dat de warmte “wel meevalt” en dat je een “kouwelijke” bent. Het is een constante strijd tussen mijn monsters en mij. Ik zou heel graag eens gaan zwemmen, eens lekker genieten van dit weer. Maar dat is zo een strijd.  Want geef me eens een antwoord op de vraag die je duizend keer krijgt als je het niet verbergt. Namelijk: “Wat is dat/wat is er gebeurd? Of wil je er niet over praten?” Het is duidelijk dat die persoon het ergens wel weet, maar het niet uit durft te spreken. Of de “grapjes” die soms wel wat ongepast zijn. “Heb je ruzie gehad met de kaasschaaf?” Ik lach wel eens graag met mijn eigen problematieken, maar geef toe dat er een grens is. Het is vooral moeilijk om die grens te ontdekken. Want wat vind ik wel grappig, en een ander dan weer niet?

Met andere woorden, deze dagen zijn niet gemakkelijk. Ondanks ik opgenomen ben, en niet alleen buiten mag, doet het wel steeds zeer om mensen te zien genieten van dit weer. De zon op mijn gezicht geeft me een innerlijke rust. De helderblauwe lucht, de geur van de natuur. Ik hou er zo ontzettend van.

Ik merk dat ik mij daar alleen in voel. Terwijl ik wel weet dat er veel andere mensen ook met dit issue worstelen. Hoe langer ik me verberg, hoe moeilijker ik het vind om toch eens de stap te proberen zetten. Het verlangen naar de mooie lange zomeravonden en gezellige momenten blijft.

Maar ik weet ook wel dat het grootste deel in mijn handen ligt. Dat ik mijzelf moet leren aanvaarden hoe ik ben voor ik het van anderen kan verwachten. Maar die weg lijkt lang, en heel onbereikbaar. Ik moet de juiste “wandelschoenen” nog vinden om op dit pad te durven gaan.  Maar ik probeer. En dat is genoeg voor nu.

Kus

Margot