zaterdag, 03 juni 2017 00:59

Mijn tijd van stralen komt wel nog

Geschreven door
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Beste zelfverwonding

Ik wil dat je weet dat het over is tussen ons.

Ik weet dat ik dit al eerder heb aangehaald, maar nu heeft het me al mijn moed gekost om dit te schrijven.
Je bent van me weggegaan toen ik 18 jaar was, en ik dacht dat we toen klaar waren met dit gedoe. Maar op mijn 19e verjaardag kwam je terug om me te tonen dat dit toch nog niet het geval was. Nu ben ik 21 en heb ik de moed gevonden om deze laatste woorden voor je uit te schrijven.

Je hebt mijn vrienden en familie bezorgd gemaakt, en je hebt me gedwongen om afstand van hen te nemen zodat jij tevreden kon blijven. Mijn geliefden bleven me zeggen dat je slecht was voor mij, maar je bleef me bedreigen om terug te komen voor meer. En dat deed je ook.

Je hebt me vaak bezocht. Zelfs tijdens de nachten waar de stilte oorverdovend was, en ik enkel maar wou uitschreeuwen hoe hard ik je verdiende en dat je de enige was die ook maar iets om me gaf.

En toch (het maakte niet uit hoe hard ik je haatte) kon ik je niet laten gaan. Ik was verslaafd aan de pijn die je me gaf.
Je hebt vaak tegen me gelogen. Je zei me ooit dat ik pas controle over mijn emoties kon krijgen als ik maar naar je luisterde. Je vertelde me dat de opluchting die je me gaf meer waard was dan de pijn die zich voordien of nadien afspeelde. Maar het enige wat je bereikt hebt door tegen me te liegen was me in een rollercoaster brengen van schuldgevoel, frustratie en zelfhaat.

Voor het geval je je zou afvragen waarom ik je deze brief nu pas schrijf, denk dan even terug aan ons laatste gevecht. Dit was ergens in oktober 2015. Herinner je je nog dat ik je voor maanden niet gezien had? En dan een paar dagen later bracht je me nog eens een bezoekje wanneer ik net in bed lag. Je bleef maar roepen tegen me, en het maakte niet uit hoe hard ik terug schreeuwde. Je wou er enkel maar mee ophouden als ik deed wat je me opdroeg. Maar alleen liet je me dan eenzaam achter. Je liet me achter met tranen, het schuldgevoel en de pijn waarvan je wou dat ik het mezelf aandeed. Je liet me helemaal alleen. En toen had ik niet het gevoel van opluchting en korte blijheid zoals gewoonlijk. 
We zijn 4 jaar samen geweest, en het was een harde tijd toen ik je plots niet meer in mijn leven liet. De band die we samen hadden was hecht, maar het was tijd om door te gaan met het leven. Ik wou je slaaf niet meer zijn, weet je. Ik wou niet meer naar je kijken wanneer ik mezelf omkleedde, wanneer ik een douche nam of wanneer ik in de zomer in de zee wou zwemmen. En weet je waarom? Omdat ik walg van mezelf omdat ik zo lang met jou geleefd heb.
Ik weet dat je me nu niet meer mist omdat je nog vele andere ‘vrienden’ hebt waar je samen mee wil zijn. Ik wou gewoon dat je niet zo populair was. Ik hoop dat je ‘vrienden’ op een dag ook de moed vinden om van je af te geraken. Dat je helemaal alleen zal eindigen, net zoals je me vroeger deed voelen en geloven.

Je bent zeer verleidelijk. Maar denk er niet aan om ooit nog terug te komen. Weg zijn van jou heeft me doen inzien dat ik geapprecieerd en geliefd ben. Dat er onder de pijn en de littekens altijd al iemand zat die wel talenten heeft. Dat het leven meer is dan pijn lijden en jezelf haten.

Ik heb al een jaar afscheid van je genomen, en ik kan hieruit besluiten dat dit mijn beste jaar ooit was. En hiervoor wil ik je ergens wel bedanken. Want je hebt mijn hoofd onvernietigbaar gemaakt. Mijn tijd van stralen komt nog wel.
Wacht maar af!

Door F.

 

Gelezen: 1441 keer Laatst aangepast op zaterdag, 03 juni 2017 06:15
Meer in deze categorie: « Mezelf snijden hield me in leven

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.