Het gewicht van licht #1

Geschreven door

Ze zit ineengeplooid als een verfrommeld papier tegenover mij in de zetel. “Ik ben niet mooi”, zegt ze, “Ik wil mezelf helemaal veranderen”. Bij de lange lijst die ze opsomt met onvolmaaktheden van zichzelf haalt ze aan dat het putje in haar kin haar mateloos irriteert. Het moet weg, het maakt haar mee ongelukkig, het zorgt er voor dat ze haar lichaam niet aanvaardt en soms wil stuk maken. 

En ik denk, misschien is dit soms wel de druk die wij onszelf opleggen. De onvolmaaktheden moeten weg, alle putjes moeten gevuld worden, de oneffenheden moeten effen gemaakt worden. We moeten perfect zijn. 
Maar wie zegt dit? Wie bepaalt wat kan en wat niet kan, wat mooi en wat niet mooi is? Misschien moeten we net van onze putjes en onze “oneffenheden” ons handelsmerk maken. Het maakt ons net uniek, met een putje, met een hoek af, met onregelmatigheden. Mensen zijn geen gestroomlijnde robots. En ook dit ineengezakt meisje ijvert voor haar vrijheid, voor haar zelfstandigheid, voor haar niet-in-de-lijn-moeten-lopen. En toch legt ze het zichzelf op, maakt ze soms een robot van zichzelf, een robot die moet gelijk zijn aan de anderen. Laat de robotten maar weer menselijk worden, moedig ik haar aan. 

En ik denk aan de woorden van Charlie Chaplin in The Great Dictator, een filmpje uit – hou je vast - 1940 : “Machine men, with machine minds and machine hearts! You are not machines, you are not cattle, you are men! You have the love of humanity in your hearts. You don’t hate: only the unloved hate, the unloved and the unnatural. Soldiers, don’t fight for slavery, fight for liberty! You the people have the power, the power to create machines, the power to create happiness! You the people have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure! Then, in the name of democracy, let us use that power. Let us all unite! Let us fight for a new world, a decent world . . .”. Wijze woorden op de vooravond van een wereldoorlog. 

Maar laat er nu maar eerst een oorlog woeden van tegenstrijdige ideeën in het hoofd van dit meisje, van alle meisjes die zichzelf soms willen weggooien. En nog een tip voor hen allemaal: Laat de vrijheid winnen aub! 

Hans De Baene, april 2016

Meer in deze categorie: « Het gewicht van licht #2

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.