Werk is vaak mijn redding tijdens moeilijke momenten

Geschreven door

 

In mijn vorige twee blogs was ik heel optimistisch. Jullie denken misschien dat ik nu een stabiel en gelukkig leven leid. 
Echter stabiel durf ik mezelf nog niet te noemen. Stabieler dan vroeger? Ja, dat kan ik zeker beamen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug. Eind vorig jaar is mijn pa plots overleden en ik heb moeite met het rouwproces. Ik heb het moeilijk om om te gaan met mijn emoties en helaas komt de laatste tijd automutilatie weer meer op de voorgrond.
Maar er is één groot verschil met vroeger. Als ik nu eens een terugval heb, me niet goed voel, enz. duurt het niet meer dagen of weken voordat ik opnieuw in staat ben om te functioneren. Nu is dat een slecht moment dat hoogstens een paar uur duurt, in het ergste geval tot de volgende morgen. Wat mijn redding is in zo’n momenten is mijn werk. Ik ben verplicht om elke morgen op te staan en te gaan werken. Ik kan niet constant afkomen met het excuus dat ik mij niet goed voel. 


Een dagstructuur hebben is heel belangrijk. Het geeft je een reden om op te staan, om onder de mensen te komen, etc. Als het niet lukt om te werken, zijn er ook verschillende alternatieven voorhanden. Zo kan je vrijwilligerswerk doen of als dat te moeilijk ligt zijn er in Vlaanderen ook verschillende arbeidszorgcentra waar ze toch verwachten dat je een zeker engagement toont maar die je daarin ook begeleiden.


Ikzelf ben na mijn opnames gestart in een arbeidszorgcentrum waar ik opnieuw mijn talenten ontdekte en werkte aan mijn arbeidsritme en zelfvertrouwen. Van daaruit heb ik de stap gezet naar vrijwilligerswerk en zo ben ik uiteindelijk in het regulier arbeidscircuit beland.


Vroeger vluchtte ik altijd in een opname omdat ik bang was van de ‘maatschappij’. Ik had schrik om verantwoordelijkheden op mij te moeten nemen. En hoe meer en hoe langer ik vluchtte in die opnames hoe moeilijker het werd om terug te gaan naar de ‘buitenwereld’. Daarmee wil ik niet zeggen dat een opname slecht is, zeker niet, maar het mag geen vlucht worden.


Nu sta ik volop in het leven. Ik heb mijn slechte momenten maar tegelijkertijd beleef ik ook zoveel goede momenten dat ik wel durf te zeggen dat het leven draaglijk is.


Wil dat zeggen dat ik mij altijd gelukkig voel? Nee, niemand is constant gelukkig. Dat kan ook niet. Maar ik durf wel te zeggen, als ik mij een kwartier echt gelukkig gevoeld heb op een dag, ik een goede dag heb gehad. Het leven gaat nu eenmaal met ups en downs. Het ultieme geluk zal je niet vinden. Je kan wel veel dingen zelf doen om je een moment van geluk te gunnen. Maar daarvoor moet je in actie komen. In het begin van volgende maand zal ik een blog posten met enkele tips en interessante websites, boeken, etc. die je inspiratie kunnen geven om zelf een moment van geluk te creëren.


Lieve groetjes,
AnimalLover
Foto
 
 
 
 

 

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.