Het leven na zelfverwonding

Geschreven door

Ik heb mezelf zo’n tien jaar lang opzettelijk verwond. Die jaren waren vreselijk. Ik denk er niet graag aan terug omdat ze veel verdriet en kwaadheid bij me teweegbrengen. Nu die tien woelige jaren achter de rug zijn, blijven de gevolgen van zelfverwonding wel aanwezig. De drang komt soms nog de kop opsteken, maar ik zoek andere manieren om ermee om te gaan. Ik schrijf en fotografeer over de zaken die in me omgaan. De angst, het verdriet en de kwaadheid die de trauma’s teweegbrengen, probeer ik in constructieve zaken om te zetten.

Men vraagt me vaak of ik spijt heb van alles, zoals de zelfverwonding. En eigenlijk heb ik er wel spijt van. Wat begon met die ene kras op mijn dertiende, eindigde in iets wat wel een verslaving kon genoemd worden. Er bestaat nog veel discussie of zelfverwonding verslavend is. Volgens mij is dit bij iedereen anders en heel individueel. Maar bij mij was er zeker wel een verslavingsaspect aanwezig. Zelfverwonding werd een drug voor mij. Wat begon met zelfverwonding om de traumatische herinneringen te verdringen, eindigde in krassen uit gewoonte. Bij negatieve emoties, eenzaamheid, angst, spannende momenten, verdriet,… Zelfverwonding had vele functies voor mij. Maar langzaam aan kreeg ik het gevoel dat ik niet meer terug kon. Het werd verslavend. Mezelf verwonden was de heroïne die anderen in hun aderen spuiten. Voor mij was het iets waar ik geregeld naar greep, omdat ik kickte op het verdovende effect.

Ik kan het niemand aanraden. Echt niet. Het begint met die ene verwonding en je denkt dat je nog terug kan, maar zo is het niet. Langzaam aan raak je gevangen in het web van de opluchting die het teweeg kan brengen. En er zijn zoveel constructieve manieren om met negatieve emoties, angst, spanning, wat dan ook om te gaan.

Ik heb er spijt van dat ik mezelf ooit verwond heb. Nu leef ik dagelijks met de littekens. Toen ik op de spoedgevallendienst kwam met een hersenschudding, haalde men er een psychiater bij omdat men dacht dat ik mezelf opzettelijk die kwetsuur had toegebracht. Wat helemaal niet waar was. Maar toch dacht men dat, eens de spoedarts de littekens zag, haalde hij een psychiater. Ook al ging het goed met me en verwondde ik mezelf niet meer.

De littekens zorgen voor stigmatiserende reacties. Maar naast eventuele littekens zijn er ook andere zaken waar je na zelfverwonding mee te kampen krijgt. Ik heb vrienden verloren, mensen die me heel nauw aan het hart lagen. Allemaal omdat ik niet begrepen werd en niet kon duidelijk maken wat ik wel nodig had. Een troostende arm rond mijn schouder, in plaats van berispende opmerkingen. Daarnaast hebben mijn studies ook lang op een laag pitje gestaan. Omdat ik door de zelfverwonding vaak opgenomen moest worden.

Natuurlijk komt zelfverwonding niet alleen. Het gaat vaak samen met hele moeilijke emoties en situaties. Ik verwondde mezelf niet voor het plezier. Het is daarom zo belangrijk om hulp te zoeken. Wees nooit te trots om hulp te zoeken. Het is zo jammer alleen te blijven met al je moeilijke gedachten en emoties. Mensen die professionele hulp zoeken zijn niet gek of wat dan ook. Ze hebben iemand nodig die luistert, die helpt zoeken hoe het anders kan, beter kan. En ook voor jou kan het anders, echt waar. Als je deze blog leest en je slecht voelt of jezelf verwondt, weet dan dat je er niet alleen voor staat. Zoek hulp. Bij de huisarts, het Centrum voor Leerlingenbegeleiding, een psycholoog of psychiater,..

Het kan beter, anders. Echt waar. Ook voor jou.

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.