woensdag, 30 mei 2018 13:47

Hersenspinsels #3

Geschreven door
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Ik ben zaterdag naar de zee geweest, mijn oma, opa en ik hebben zeven kilometer gewandeld. Het was warm. De zon scheen fel, er waren amper wolken te bespeuren en het water had een perfecte temperatuur om erdoor te wandelen.

Maar de opgave lag natuurlijk ergens helemaal anders. Het was wel lang geleden dat ik nog onder de mensen gekomen was, dat ik nog mezelf getoond heb in het openbaar. Het was overweldigend om weer onder de mensen te komen. Het voelde heel even alsof de menigte helemaal op mij af kwam (het was nochtans niet zó ontzettend druk), maar het was veel prikkels in één. Het voelde alsof iedereen naar me keek. En dat zal misschien ook wel zo geweest zijn, want ik had een topje en short aan. Als in: al mijn littekens en onzekere deeltjes van mijn lichaam waren te zien voor iedereen. Achteraf voelde ik me trots, maar tijdens de wandeling en toen we op het terrasje zaten voelde het redelijk ongemakkelijk.

Ik kon me in het begin heel moeilijk niet focussen op de mensen die keken. Maar door te babbelen met oma en opa, mijn hoofd een klein beetje uit te schakelen en met mijn hele zijn te genieten, lukte dit al stukken beter. Het blijft onwennig, weet je? Mensen kijken. Maar de meeste mensen kijken niet om te kijken, maar kijken omdat ze gewoon niet snappen of kennen. Ze weten er niets over behalve de verkeerde dingen. (Als in: Dat ik gevaarlijk ben, en gek)

Ik was ook ontzettend onzeker over mijn lichaam. Wat ik steeds ben bij korte broeken en topjes. Ik vind dat je dan elk stukje van mijn lichaam ziet dat té dik, té lelijk, niet strak genoeg is. Maar wat ik ook weet, is dat die onzekerheid vooral tussen mijn oren zit. Ik ben wie ik ben, en eigenlijk zou ik trots moeten zijn waar dit lichaam al overal doorheen heeft moeten gaan en er toch nog staat. Ik heb gevechten gewonnen én verloren. Maar dat wil niets zeggen.

Ik heb genoten. Laat dat het belangrijkste zijn. Ik heb mijn hoofd kunnen leegmaken en mijn zorgen kunnen laten wegvoeren met de stroming van de zee. De zee was redelijk rustig. Net als ik. En het deed deugd, heel veel deugd om even niet te hoeven piekeren en om mezelf het even toe te laten dat ik me goed voelde. Ik was vooral doodmoe achteraf. Maar ook dat is oké. Want ik ben het niet meer gewoon. Het is oké om achter een drukke dag de zetel in te duiken en niets meer te doen. Het is oké dat ik mezelf een zalige douche gegund heb en niet heb stilgestaan bij eventuele gevaren. Het is oké dat ik genoten heb.

Ik heb een schitterend weekend achter de rug. En ik ben moe maar tevreden. Ik mag er trots op zijn hoe ik mij door dit toch drukke weekend gesleept heb. En toch nog kunnen genieten heb! Want even ter informatie: Ik ben zeven dagen clean. En dat lijkt misschien niet lang, maar voor mij is dit een grote stap, een grote stap in de goeie richting. En ik ben trots. Trots op mezelf. Heel even, maar heel intens. Ik mag dit. Ik mag mezelf positiviteit gunnen. Het is oké.

Hoe ga jij om met eventuele littekens, onzekerheid en de zomer?

Dikke kus,

Margot

Gelezen: 1177 keer Laatst aangepast op vrijdag, 01 juni 2018 08:36
Meer in deze categorie: « Hersenspinsels #2 Hersenspinsels #4 »

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.