Margot (4)

dinsdag, 26 juni 2018 10:41

Hersenspinsels #4

Geschreven door

Je kent het wel. Je moet iets doen. Je moet presteren. De perfecte moment om extra aan jezelf te beginnen twijfelen. Een moment dat je niet weet of je de capaciteiten wel hebt om in je opdracht te slagen. Of het nu een examen is, een therapiesessie of iets helemaal anders, ieder van ons heeft het wel eens meegemaakt. Faalangst. Ikzelf heb er zeer veel last van. Angst om niet goed genoeg te zijn of om het niet goed genoeg te doen. Het zorgt voor ongelooflijk veel stress. En meestal zorgt het er ook voor dat ik al faal voor ik begin. Het is dus een moeilijk gegeven. De onzekerheid die er bij mij mee in speelt is vaak ondraaglijk. Vaak super lastig. Mijn hart klopt sneller en men handen gaan beven. Ik begin allerlei doemscenario's in mijn hoofd te steken en word daardoor nog angstiger. Faalangst is dus alles behalve leuk en aangenaam. Hoe ga ik ermee om? Ik toets vaak af bij anderen of ik juist bezig ben. Ik heb bevestiging nodig. Ik zeg het ook duidelijk. Dat ik bang ben om het niet goed te doen. Dat ik onzeker ben. Het begrip is dan groter bij anderen dan dat je het verbergt. Ik probeer dus om mezelf erover te zetten. Om mezelf NIET te laten falen voor ik eraan begin. Ik doe mijn best. Dikke kus Margot

woensdag, 30 mei 2018 13:47

Hersenspinsels #3

Geschreven door

Ik ben zaterdag naar de zee geweest, mijn oma, opa en ik hebben zeven kilometer gewandeld. Het was warm. De zon scheen fel, er waren amper wolken te bespeuren en het water had een perfecte temperatuur om erdoor te wandelen.

Maar de opgave lag natuurlijk ergens helemaal anders. Het was wel lang geleden dat ik nog onder de mensen gekomen was, dat ik nog mezelf getoond heb in het openbaar. Het was overweldigend om weer onder de mensen te komen. Het voelde heel even alsof de menigte helemaal op mij af kwam (het was nochtans niet zó ontzettend druk), maar het was veel prikkels in één. Het voelde alsof iedereen naar me keek. En dat zal misschien ook wel zo geweest zijn, want ik had een topje en short aan. Als in: al mijn littekens en onzekere deeltjes van mijn lichaam waren te zien voor iedereen. Achteraf voelde ik me trots, maar tijdens de wandeling en toen we op het terrasje zaten voelde het redelijk ongemakkelijk.

Ik kon me in het begin heel moeilijk niet focussen op de mensen die keken. Maar door te babbelen met oma en opa, mijn hoofd een klein beetje uit te schakelen en met mijn hele zijn te genieten, lukte dit al stukken beter. Het blijft onwennig, weet je? Mensen kijken. Maar de meeste mensen kijken niet om te kijken, maar kijken omdat ze gewoon niet snappen of kennen. Ze weten er niets over behalve de verkeerde dingen. (Als in: Dat ik gevaarlijk ben, en gek)

Ik was ook ontzettend onzeker over mijn lichaam. Wat ik steeds ben bij korte broeken en topjes. Ik vind dat je dan elk stukje van mijn lichaam ziet dat té dik, té lelijk, niet strak genoeg is. Maar wat ik ook weet, is dat die onzekerheid vooral tussen mijn oren zit. Ik ben wie ik ben, en eigenlijk zou ik trots moeten zijn waar dit lichaam al overal doorheen heeft moeten gaan en er toch nog staat. Ik heb gevechten gewonnen én verloren. Maar dat wil niets zeggen.

Ik heb genoten. Laat dat het belangrijkste zijn. Ik heb mijn hoofd kunnen leegmaken en mijn zorgen kunnen laten wegvoeren met de stroming van de zee. De zee was redelijk rustig. Net als ik. En het deed deugd, heel veel deugd om even niet te hoeven piekeren en om mezelf het even toe te laten dat ik me goed voelde. Ik was vooral doodmoe achteraf. Maar ook dat is oké. Want ik ben het niet meer gewoon. Het is oké om achter een drukke dag de zetel in te duiken en niets meer te doen. Het is oké dat ik mezelf een zalige douche gegund heb en niet heb stilgestaan bij eventuele gevaren. Het is oké dat ik genoten heb.

Ik heb een schitterend weekend achter de rug. En ik ben moe maar tevreden. Ik mag er trots op zijn hoe ik mij door dit toch drukke weekend gesleept heb. En toch nog kunnen genieten heb! Want even ter informatie: Ik ben zeven dagen clean. En dat lijkt misschien niet lang, maar voor mij is dit een grote stap, een grote stap in de goeie richting. En ik ben trots. Trots op mezelf. Heel even, maar heel intens. Ik mag dit. Ik mag mezelf positiviteit gunnen. Het is oké.

Hoe ga jij om met eventuele littekens, onzekerheid en de zomer?

Dikke kus,

Margot

woensdag, 02 mei 2018 16:35

Hersenspinsels #2

Geschreven door

“Fall down seven times, stand up eight”

Ik kom meer en meer mensen tegen die zichzelf verwonden/verwond hebben die zo ontzettend hard struggelen met het aspect “verzorging”.

Ik geef toe, ik ben ook wel zo. Ik heb het jaren alleen verzorgd. De hulp niet durven vragen, en de aangeboden hulp niet durven/willen aannemen. Bij mij spookte vooral de aspecten verdienen en lastig vallen door mijn hoofd. Ik was (en vaak nog) ervan overtuigd dat ik geen hulp verdien. Dat ik alleen maar mensen lastig val en dat ze wel betere dingen te doen hebben.

Nu, door de jaren heen heb ik wel leren inzien dat dit mijn hoofd is. En dat mijn gedachten niet altijd stroken met de realiteit. Maar hoe maak je dan uit wanneer het juist is en wanneer niet?
Het is een alledaags gevecht, maar ik wil jullie wel iets meegeven.

Ieder van jullie verdient verzorging. Ieder van jullie heeft recht op correcte hulp. Je valt mensen niet lastig met het vragen om hulp. Je bent het wél waard. Meer dan je ooit zal beseffen.

Ik heb heel veel geld uitgegeven aan mijn automutilatie. Ik durfde de stap naar hulp niet zetten, want ik had alles “onder controle”. Niets van waar. Als ik geweten had wat ik nu weet, had ik wel op tijd hulp gevraagd. Had ik misschien wel op tijd aan de alarmbel durven trekken, had ik veel miserie kunnen voorkomen. Wat als…?

Vandaag probeer ik te vechten. Vandaag probeer ik hulp te vragen. En ookal heb ik soms momenten dat het me niet lukt, “the sun will rise and I will try again”. Proberen is genoeg. Dat is iets waar ik echt van overtuigd ben! Ik ben trots op iedereen die elke dag opnieuw de innerlijke pijn trotseert. En heb je eens een dag dat het niet lukt? Dat geeft niet. We leven met vallen en opstaan. Het is normaal om eens te vallen. Maar weet dat er genoeg mensen zijn die je een hand willen toereiken.  En dat er niets mis is met hulp toelaten én vragen.

Ik geloof in je!

Kus

Margot

woensdag, 18 april 2018 13:42

Hersenspinsels #1

Geschreven door

“We must take time to define our own path. Too quickly we can find the world defining it for us”

Het is officieel, warm weer, iedereen gaat buiten zitten, gezellig picknicken. Mensen zijn blij en vrolijk door deze prachtige dagen. Maar bij mij is dit anders. Ja, ik kom ontzettend graag buiten! Het geeft me ruimte om te ademen, ruimte om “ik” te zijn. Lange wandelingen, oortjes in, gedachten op nul. En gaan! Het is altijd zo geweest. En ik mis die tijden ook echt heel hard. Maar het ligt anders nu. Ik vind het lastig om steeds mezelf te “moeten” verstoppen. Waarom zet ik moeten tussen aanhalingstekens? Omdat het iets is dat ik van mezelf moet. Wat mijn omgeving ervan denkt zou me eigenlijk niks mogen schelen! Maar was het maar zo gemakkelijk. Ik ben mezelf als ik buiten ben, en toch blijft het kleine stukje knagen. Want je kan jezelf toch niet zijn als je je altijd voor alles en iedereen verbergt achter lange mouwen en lange broeken? Overal zeggen dat de warmte “wel meevalt” en dat je een “kouwelijke” bent. Het is een constante strijd tussen mijn monsters en mij. Ik zou heel graag eens gaan zwemmen, eens lekker genieten van dit weer. Maar dat is zo een strijd.  Want geef me eens een antwoord op de vraag die je duizend keer krijgt als je het niet verbergt. Namelijk: “Wat is dat/wat is er gebeurd? Of wil je er niet over praten?” Het is duidelijk dat die persoon het ergens wel weet, maar het niet uit durft te spreken. Of de “grapjes” die soms wel wat ongepast zijn. “Heb je ruzie gehad met de kaasschaaf?” Ik lach wel eens graag met mijn eigen problematieken, maar geef toe dat er een grens is. Het is vooral moeilijk om die grens te ontdekken. Want wat vind ik wel grappig, en een ander dan weer niet?

Met andere woorden, deze dagen zijn niet gemakkelijk. Ondanks ik opgenomen ben, en niet alleen buiten mag, doet het wel steeds zeer om mensen te zien genieten van dit weer. De zon op mijn gezicht geeft me een innerlijke rust. De helderblauwe lucht, de geur van de natuur. Ik hou er zo ontzettend van.

Ik merk dat ik mij daar alleen in voel. Terwijl ik wel weet dat er veel andere mensen ook met dit issue worstelen. Hoe langer ik me verberg, hoe moeilijker ik het vind om toch eens de stap te proberen zetten. Het verlangen naar de mooie lange zomeravonden en gezellige momenten blijft.

Maar ik weet ook wel dat het grootste deel in mijn handen ligt. Dat ik mijzelf moet leren aanvaarden hoe ik ben voor ik het van anderen kan verwachten. Maar die weg lijkt lang, en heel onbereikbaar. Ik moet de juiste “wandelschoenen” nog vinden om op dit pad te durven gaan.  Maar ik probeer. En dat is genoeg voor nu.

Kus

Margot

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.