Beste zelfverwonding

Ik wil dat je weet dat het over is tussen ons.

Ik weet dat ik dit al eerder heb aangehaald, maar nu heeft het me al mijn moed gekost om dit te schrijven.
Je bent van me weggegaan toen ik 18 jaar was, en ik dacht dat we toen klaar waren met dit gedoe. Maar op mijn 19e verjaardag kwam je terug om me te tonen dat dit toch nog niet het geval was. Nu ben ik 21 en heb ik de moed gevonden om deze laatste woorden voor je uit te schrijven.

Je hebt mijn vrienden en familie bezorgd gemaakt, en je hebt me gedwongen om afstand van hen te nemen zodat jij tevreden kon blijven. Mijn geliefden bleven me zeggen dat je slecht was voor mij, maar je bleef me bedreigen om terug te komen voor meer. En dat deed je ook.

Je hebt me vaak bezocht. Zelfs tijdens de nachten waar de stilte oorverdovend was, en ik enkel maar wou uitschreeuwen hoe hard ik je verdiende en dat je de enige was die ook maar iets om me gaf.

En toch (het maakte niet uit hoe hard ik je haatte) kon ik je niet laten gaan. Ik was verslaafd aan de pijn die je me gaf.
Je hebt vaak tegen me gelogen. Je zei me ooit dat ik pas controle over mijn emoties kon krijgen als ik maar naar je luisterde. Je vertelde me dat de opluchting die je me gaf meer waard was dan de pijn die zich voordien of nadien afspeelde. Maar het enige wat je bereikt hebt door tegen me te liegen was me in een rollercoaster brengen van schuldgevoel, frustratie en zelfhaat.

Voor het geval je je zou afvragen waarom ik je deze brief nu pas schrijf, denk dan even terug aan ons laatste gevecht. Dit was ergens in oktober 2015. Herinner je je nog dat ik je voor maanden niet gezien had? En dan een paar dagen later bracht je me nog eens een bezoekje wanneer ik net in bed lag. Je bleef maar roepen tegen me, en het maakte niet uit hoe hard ik terug schreeuwde. Je wou er enkel maar mee ophouden als ik deed wat je me opdroeg. Maar alleen liet je me dan eenzaam achter. Je liet me achter met tranen, het schuldgevoel en de pijn waarvan je wou dat ik het mezelf aandeed. Je liet me helemaal alleen. En toen had ik niet het gevoel van opluchting en korte blijheid zoals gewoonlijk. 
We zijn 4 jaar samen geweest, en het was een harde tijd toen ik je plots niet meer in mijn leven liet. De band die we samen hadden was hecht, maar het was tijd om door te gaan met het leven. Ik wou je slaaf niet meer zijn, weet je. Ik wou niet meer naar je kijken wanneer ik mezelf omkleedde, wanneer ik een douche nam of wanneer ik in de zomer in de zee wou zwemmen. En weet je waarom? Omdat ik walg van mezelf omdat ik zo lang met jou geleefd heb.
Ik weet dat je me nu niet meer mist omdat je nog vele andere ‘vrienden’ hebt waar je samen mee wil zijn. Ik wou gewoon dat je niet zo populair was. Ik hoop dat je ‘vrienden’ op een dag ook de moed vinden om van je af te geraken. Dat je helemaal alleen zal eindigen, net zoals je me vroeger deed voelen en geloven.

Je bent zeer verleidelijk. Maar denk er niet aan om ooit nog terug te komen. Weg zijn van jou heeft me doen inzien dat ik geapprecieerd en geliefd ben. Dat er onder de pijn en de littekens altijd al iemand zat die wel talenten heeft. Dat het leven meer is dan pijn lijden en jezelf haten.

Ik heb al een jaar afscheid van je genomen, en ik kan hieruit besluiten dat dit mijn beste jaar ooit was. En hiervoor wil ik je ergens wel bedanken. Want je hebt mijn hoofd onvernietigbaar gemaakt. Mijn tijd van stralen komt nog wel.
Wacht maar af!

Door F.

 

Ik vind het niet gemakkelijk om met dit verhaal naar buiten te komen. Ik verberg het liever onder lange mouwen, achter een grote glimlach. Maar ik denk er steeds meer over na en voel de noodzaak mijn omgeving in te lichten over wat er aan de hand is met me. Waarom ik zo vaak afwezig ben op school. Waarom ik zo vaak in de lappenmand lig. Enzovoort.


Seksueel misbruik en aanleg tot depressie 
Jarenlang heb ik mezelf opzettelijk verwond. De oorzaak? Seksueel misbruik in mijn jeugd en een aangeboren aanleg tot depressie. Ik verwondde mezelf voor de eerste keer wanneer ik dertien was. Nu ben ik bijna 23 en loopt de zelfverwonding langzaam aan op z’n einde. Ik ben grote periodes kunnen stoppen. Maar dan is er altijd wel weer een trigger waardoor ik mezelf terug verwond. Ernstig verwond. Soms zelfs met operaties als gevolg.
Ik was dertien wanneer ik een schaartje in mijn arm plantte. Die eerste keer dat ik mezelf pijn deed, dacht ik dat ik de enige was op de hele wereld die dit deed. Ik had er nog nooit van gehoord. Tot ik de JOEPIE las, waarin iemand z’n verhaal deed over zelfverwonding. Ik was blijkbaar niet de enige!


Die eerste kras voelde als een opluchting 
Die eerste kras voelde als een opluchting. Ik had me nog nooit zo ‘licht’ gevoeld na al die jaren seksueel misbruik en de depressies die ik toen al had. Het voelde als een enorme opluchting, maar onmiddellijk daarna kreeg ik een schuldgevoel. Ik dacht gek geworden te zijn. Volledig abnormaal en zelfs gestoord te zijn. Jezelf pijn doen, dat deed toch niemand?
Jarenlang kon ik de zelfverwonding verborgen houden. Tot het op een gegeven moment ontdekt werd. In de les aardrijkskunde schoof de mouw van mijn pull een beetje op, en zag een leerling mijn polsen. Naast de klastitularis werd ook direct de ganse klas ingelicht. Ik werd ermee gepest. Zaken als ‘ga jezelf gaan snijden’ en ‘snij eens mijn appelsien, jij kan dat goed’, waren geen uitzonderingen.


En dan komt een vijftienjarig meisje in opname terecht
Mijn gemoed werd steeds gedeprimeerder en ik zakte elke dag een beetje dieper in de put. Tot ik op mijn vijftiende voor het eerst opgenomen werd. Maar ook daar kon met niet voorkomen dat ik mezelf opzettelijk pijnigde. Later ging ik naar een andere instelling waar ik in de isoleercel verbleef als ik mezelf wilde pijnigen. Waar ik nogal hard behandeld werd.
Natuurlijk is niet alle hulpverlening dezelfde. Intussen ga ik al enkele jaren naar een hele lieve psychologe, die me volledig steunt in het ‘willen stoppen’ met snijden en branden. Ze verbiedt me niet om mezelf te snijden. Maar ze geeft me de tijd. De tijd die ik nodig heb.
Ook mijn psychiater verbiedt me niet om mezelf te snijden. Want het lijkt gemakkelijk: ervoor zorgen dat iemand zich niet meer kàn snijden. Zo simpel is dat helaas niet. Ik vond in het geniep altijd wel voorwerpen om mezelf mee te pijnigen. En wanneer men mij in een cel opsloot, ging ik er mentaal onderdoor. Dan werd al mijn vrijheid afgenomen en voelde ik me opnieuw misbruikt. Opnieuw gedwongen om iets te doen. (of niet te doen).
Hetgeen wat mij altijd heeft geholpen is mij de keuze laten of ik mezelf verwond of niet. Maar wel met de voorwaarde dat ik naar de dokter ga als het te erg is, en eventueel naar de paaz ga als het helemaal de spuigaten uitloopt. Maar iemand verbieden om zichzelf te verwonden. Dat werkt volgens mij niet.


Het is niet allemaal slecht
De hulpverlening is dubbel. In heel wat settings is men heel constructief als het gaat om zelfverwonding en gedwongen behandeling. Maar in andere settings werkt men op een totaal andere manier. Dan wordt de opname bijvoorbeeld stop gezet als er teveel zelfverwonding is. Voor mij werkte dit nooit. Ik had nood aan open dialogen, niet aan een verbod op zelfverwonding. Want dan deed ik het toch stiekem. Wat mij het meest heeft geholpen, dat is er open over praten.

Door Julie

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.