Soms verlang ik naar een opname maar ik schaam me daar best voor. Dus vroeger onderdrukte ik die gedachte en geraakte ik in de knoei met mezelf. Tot mijn therapeut me erop wees of ik wel echt verlangde naar een opname of was het iets anders waar ik nood aan had dat ik linkte aan een opname? Dat heeft mij aan het denken gezet.

Soms verlang ik naar een opname om te kunnen ontsnappen aan de verantwoordelijkheden (werk, school, huishouden, enz.) Eventjes niet moeten… Meestal heb ik dat gevoel als ik overprikkeld ben. Dan is het belangrijk dat ik voor mezelf zorg, dat ik voldoende me-time en ontspanning inlas tijdens de dag.
In een opname hoef je ook niet ‘een masker’ op te zetten, kan je je slecht voelen en je even laten gaan. Maar waarom zou dat ook niet mogen daarbuiten? Waarom zou je niet mogen zeggen: “Vandaag even niet. Ik voel mij niet goed.” Wat zou er gebeuren als je op je werk/school eens niet 110% presteert? Als ze er dan toch iets van zeggen, vertel dan gewoon dat je een baaldag hebt.
Soms denk ik ook dat ik in een opname rust, geborgenheid en veiligheid zal vinden omdat ik dat gevoel daar ooit gehad heb. Maar dan ben ik een opname aan het idealiseren. Er is niet altijd rust, geborgenheid en veiligheid tijdens een opname, dat is slechts een momentopname. En is het niet belangrijk om die gevoelen ook te kunnen ervaren in de thuissituatie en uit te zoeken hoe dat kan voor jou?

Het is dus niet abnormaal dat ik soms verlang naar een opname, het is ook niet iets waarvoor ik me hoef te schamen en te onderdrukken. Daarentegen moet ik leren luisteren naar mijn lichaam waar ik op dat moment behoefte aan heb en uitzoeken wat ik in de thuissituatie nodig heb om aan die nood te voldoen. Dit is echter een leerproces dat met vallen en opstaan zal verlopen. Wees niet te streng voor jezelf als het niet meteen lukt.

Herkennen jullie je in dit verhaal?

Liefs,

AnimalLover

Zal ik ooit kunnen zeggen ‘Ik houd van mezelf’ of ‘Ik kan mezelf aanvaarden zoals ik ben?

Zolang ik me kan herinneren, heb ik een zeer negatieve kijk naar mezelf en mijn lichaam. Ik heb zo weinig vertrouwen in mezelf. Constant afvragen of ik wel goed genoeg ben of ik voldoe aan de eisen van anderen maar vooral aan de hoge eisen die ik mezelf opleg. Zal ik ooit mezelf kunnen graag zien? Een vraag die ik nu nog niet kan beantwoorden. Wel moet ik toegeven dat de zelfhaat de laatste jaren geleidelijk afgenomen is, vooral dankzij de positieve ervaringen die ik opdoe. Maar mezelf graag zien en tijd nemen voor zelfzorg is nog een brug te ver. Toch functioneer ik, met vallen en opstaan. Dat had ik een vijftal jaar geleden niet durven dromen. Dus wie weet wat de toekomst brengt…

Zal ik ooit kunnen stoppen met mezelf te verwonden?

Had je mij die vraag drie jaar geleden gesteld had ik met volle overtuiging ‘ja, zeker’ geantwoord. Nu echter weet ik het niet. Ik hoop het nog wel, maar de overtuiging is (voorlopig) weg. Ik geef het toe: zelfverwonding blijft na al die jaren mijn copingmechanisme. Ik weet niet of ooit de drang zal wegebben. Als ik al zou kunnen leren omgaan met die drang zodat ik niet meer overga tot zelfverwondend gedrag, zou ik me zeer gelukkig prijzen!

Zal ik ooit een ‘normaal’ leven leiden?

Wat is normaal? Ik weet dat ik altijd een zekere kwetsbaarheid zal meedragen en voor mij is dat best oké. Graag zou ik het zelfverwondend gedrag achter mij kunnen laten. Vroeger maakte ik mezelf wijs dat ik gelukkig kon zijn en terzelfdertijd mezelf blijven verwonden. Maar dat is een illusie. Als ik mezelf pijn doe, word ik automatisch meegezogen in een negatieve spiraal en moet ik keihard knokken om er terug uit te geraken.

Ik heb al een hele weg afgelegd, maar moet nog elke dag strijden tegen de negatieve gedachten. Het vergt nog teveel energie van mij. Zo kan ik mij onvoldoende focussen op positieve zaken. Ik moet nog hard werken aan mezelf. Maar dat is oké. Ik geef het niet op. Op dat vlak ben ik best wel een doorzetter. Ik hoop dat ik ooit mijn favoriete uitspraak kan waarmaken: Van kwetsbaarheid je kracht maken. Ik geloof er echt wel in dat het kan!
Geloof me, ik had bijna de hoop verloren dat het ooit zou beteren, maar het kan wel degelijk!

Na regen komt zonneschijn.

Dikke knuffel,

AnimalLover

 

In mijn vorige twee blogs was ik heel optimistisch. Jullie denken misschien dat ik nu een stabiel en gelukkig leven leid. 
Echter stabiel durf ik mezelf nog niet te noemen. Stabieler dan vroeger? Ja, dat kan ik zeker beamen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug. Eind vorig jaar is mijn pa plots overleden en ik heb moeite met het rouwproces. Ik heb het moeilijk om om te gaan met mijn emoties en helaas komt de laatste tijd automutilatie weer meer op de voorgrond.
Maar er is één groot verschil met vroeger. Als ik nu eens een terugval heb, me niet goed voel, enz. duurt het niet meer dagen of weken voordat ik opnieuw in staat ben om te functioneren. Nu is dat een slecht moment dat hoogstens een paar uur duurt, in het ergste geval tot de volgende morgen. Wat mijn redding is in zo’n momenten is mijn werk. Ik ben verplicht om elke morgen op te staan en te gaan werken. Ik kan niet constant afkomen met het excuus dat ik mij niet goed voel. 


Een dagstructuur hebben is heel belangrijk. Het geeft je een reden om op te staan, om onder de mensen te komen, etc. Als het niet lukt om te werken, zijn er ook verschillende alternatieven voorhanden. Zo kan je vrijwilligerswerk doen of als dat te moeilijk ligt zijn er in Vlaanderen ook verschillende arbeidszorgcentra waar ze toch verwachten dat je een zeker engagement toont maar die je daarin ook begeleiden.


Ikzelf ben na mijn opnames gestart in een arbeidszorgcentrum waar ik opnieuw mijn talenten ontdekte en werkte aan mijn arbeidsritme en zelfvertrouwen. Van daaruit heb ik de stap gezet naar vrijwilligerswerk en zo ben ik uiteindelijk in het regulier arbeidscircuit beland.


Vroeger vluchtte ik altijd in een opname omdat ik bang was van de ‘maatschappij’. Ik had schrik om verantwoordelijkheden op mij te moeten nemen. En hoe meer en hoe langer ik vluchtte in die opnames hoe moeilijker het werd om terug te gaan naar de ‘buitenwereld’. Daarmee wil ik niet zeggen dat een opname slecht is, zeker niet, maar het mag geen vlucht worden.


Nu sta ik volop in het leven. Ik heb mijn slechte momenten maar tegelijkertijd beleef ik ook zoveel goede momenten dat ik wel durf te zeggen dat het leven draaglijk is.


Wil dat zeggen dat ik mij altijd gelukkig voel? Nee, niemand is constant gelukkig. Dat kan ook niet. Maar ik durf wel te zeggen, als ik mij een kwartier echt gelukkig gevoeld heb op een dag, ik een goede dag heb gehad. Het leven gaat nu eenmaal met ups en downs. Het ultieme geluk zal je niet vinden. Je kan wel veel dingen zelf doen om je een moment van geluk te gunnen. Maar daarvoor moet je in actie komen. In het begin van volgende maand zal ik een blog posten met enkele tips en interessante websites, boeken, etc. die je inspiratie kunnen geven om zelf een moment van geluk te creëren.


Lieve groetjes,
AnimalLover
Foto
 
 
 
 

 

Wou ik écht dood
Ken je dat gevoel dat je alles wilt opgeven, dat de enige uitweg die je nog ziet suïcide plegen is?
 
Ik heb vele jaren geworstel met dat gevoel, heb ook talrijke pogingen ondernomen. Maar telkens na een overdosis kwam de twijfel: “Wil ik echt dood? Ik ga iedereen en alles moeten missen!” Meestal geraakte ik dan in paniek en belde de hulpdiensten. Ik heb een paar keer veel geluk gehad, durf ik nu eindelijk te zeggen.
 
Het keerpunt voor mij is er gekomen toen ik erachter kwam wat de betekenis was van die zelfmoordpogingen. Ik wou niet zozeer doodgaan maar ik wou niet meer afzien en lijden, al die negatieve en moeilijke emoties niet meer voelen,… maar ik had wel nog zin in het leven zelf. Ik wou gewoon dat alle pijn en ellende stopte maar echt doodgaan, nee dat wou ik niet.
Vanaf dat moment realiseerde ik mij dat suïcide niet de oplossing was voor mij. Het voelde als een opluchting, een bevrijding,… eindelijk moest ik niet meer worstelen met de gedachte “Ik wil dood”.
 
Betekent dat dat het allemaal gemakkelijker werd? Zeker niet, ik heb nog altijd mijn ‘wanhopige’ momenten waarop ik alleen nog maar pijn voel en alles zo zinloos lijkt. Maar ik heb ondervonden dat die momenten ‘voorbijgaan’, gevoelens en gedachten komen en gaan.
Als ik zo’n periode heb, probeer ik gewoon de dingen te doen die ik graag doe, die mij positieve energie geven om zo geleidelijk aan weer wat een beter gevoel te krijgen. Wat ook helpt, is om iets te doen voor een ander of voor een dier (bv. gaan wandelen met een hond uit het asiel) zodat je opnieuw het gevoel krijgt dat je iets kan betekenen.
 
Ik kan jullie enkel de raad geven om eens te kijken in jezelf wat de betekenis voor jou is van zelfmoordgedachten, -neigingen en/of -pogingen. Is er echt niets meer waarvoor je wilt leven?
Het heeft mij alleszins geholpen om niet meer overhoop te leggen met die gedachte.
 
Als laatste wil ik jullie nog meegeven dat een zelfmoordpoging nooit zonder risico is. Daarmee bedoel ik niet alleen dat het fataal kan zijn, maar je kan het ook overleven maar wel jammer genoeg met serieuze lichamelijke beperkingen verder moeten! 
 
Zorg goed voor jezelf!
 
Liefs,
 
AnimalLover

Hoop
Een kort en krachtig woord
toch vaak onderschat!

Zonder hoop
had ik het niet overleefd
of zoals zo mooi omschreven
"Hoop doet leven!"

Een vijftal jaar geleden geloofde ik niet meer dat ik ooit nog een gelukkiger leven zou leiden, dat ik ooit beter zou worden. Maar ik bleef het wel hopen. Die hoop heeft ervoor gezorgd dat ik de donkerste dagen doorkwam.
Nu vijf jaar later ben ik zo gegroeid, zo geëvolueerd in de positieve zin, dat in er nog versteld van sta.
Daarom geloof ik in "herstel", niet alleen voor mezelf maar ook voor zoveel anderen.

32 jaar ben ik nu. Ik werk deeltijds, doe vrijwilligerswerk en hou ervan om met mijn vrienden op te trekken. Een lange weg heb ik reeds afgelegd maar ik ben er zeker nog niet. Ik ben nog ambulant in behandeling en lig soms nog serieus in de knoop met mezelf. Maar het lukt mij om stand te houden en te functioneren.

In de toekomst zal ik jullie langs deze weg nog meer over mijn ervaringen vertellen.
Ik hoop dat mijn verhaal voor jullie een lichtpuntje kan zijn, dat ik jullie hoop kan geven.
Hoe uitzichtloos jouw situatie er nu uitziet, geloof mij, als je bereid bent om ervoor te vechten, betert het zeker! 
Het leven zal misschien altijd wel met vallen en opstaan zijn, maar geloof in de kracht van jezelf dat je telkens weer  overeind zal krabbelen. Op langere termijn zal je merken dat je niet meer zo diep valt en je gemakkelijker weer opstaat!

Zorg goed voor jezelf!

Liefs,
AnimalLover

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.