Dorien

Het waarom van zelfverwonding

Het waarom van zelfverwonding

Waarom doet iemand zichzelf opzettelijk pijn? Dat is een vraag die ik regelmatig krijg. Een standaard antwoord dat ik zou kunnen geven is “Omdat de fysieke pijn draaglijker is dan de emotionele pijn.” Dat klopt wel denk ik. Toch is dat maar een deel van het verhaal, voor mij althans. Ik wil jullie graag even mee nemen in mijn waarom van zelfverwonding.

Bij mij begon mijn zelfverwonding na een traumatische gebeurtenis. Wat ik toen meemaakte kreeg ik niet uitgedrukt in woorden. De pijn, de woede, het verdriet, dat kreeg ik niet uitgedrukt in woorden. Dat voor mij, is de kern van waarom ik mezelf ging verwonden. Wat ik dacht en voelde, dat kon ik met geen mogelijkheid aan de buitenwereld laten weten. Niet met woorden en al zeker niet luidop gezegd. Bovendien was er een overheersende angst voor wat er zou gebeuren moest ik wel vertellen wat er in me omging. Wat ik zou proberen, zo voelde het toch, zou niet lukken of helpen. Dus waarom zou ik dat doen? Toch moesten die emoties, die vaak allesoverheersend waren er op een of andere manier uit. Op sommige momenten – en nu soms nog – voel ik me net een bom die op springen staat. Letterlijk. De spanning was dan zo groot dat ik het gevoel had dat mijn hoofd zou ontploffen van alle gevoelens en gedachten die erin zaten. De druk moest van en uit mijn hoofd. Door mezelf pijn te doen stopten mijn gedachten even en kwamen de gevoelens waar ik zo hard mee aan het vechten was naar buiten. Door mezelf pijn te doen kon ik me, al was het maar één minuut, ontspannen. In de periode dat ik mezelf verwondde was ik namelijk bereid om alles te geven zodat mijn hoofd 1 seconde stil was. Meer had ik niet nodig. Nu kan ik vanop een afstand naar mijn zelfverwonding kijken en zie ik voor mezelf 2 belangrijke functies.

De eerste is met een mooi en moeilijk woord emotieregulatie. Anders gezegd het kunnen omgaan met emoties. Dat kon ik niet. Ik had er geen taal voor en mijn emoties kwamen in zo’n sterke golven dat ze naar mijn gevoel niet te reguleren waren met de taal die ik ervoor had. De tweede functie heb ik nog niet beschreven. Ze wordt vaak als iets negatief gezien en liever niet benoemt. Toch vind ik het belangrijk om net die functie van mijn zelfverwonding te benoemen. Mezelf pijn doen zorgde ervoor dat mensen gingen opmerken dat het niet goed met mij ging. Door mezelf te verwonden kon ik met anderen communiceren. Heel hard gezegd, zoals het vaak beschreven wordt door anderen, kreeg ik er aandacht door. Door mezelf pijn te doen zorgde ik ervoor dat ik aandacht van anderen kreeg. Heel controversieel topic, maar voor mij is het dat niet. Het hangt samen met de emotieregulatie. Hopelijk is mijn gedachtengang hierrond wat te volgen. Ik kon mijn emoties en mijn gedachten niet verwoorden, maar wat heel duidelijk was was dat ik me ontzettend slecht voelde. Ik zocht in die periode enorm hard naar een manier om dat aan anderen duidelijk te maken en tegelijkertijd mijn gevoelens ook draaglijk te maken. Daar waar zelfverwonding me hielp om die emoties draaglijk te maken, merkte ik al snel op dat ik op die manier ook een signaal gaf aan mijn omgeving. Het signaal dat het niet goed ging en dat ik hulp nodig had van anderen. Niet veel mensen willen dit zeggen, maar ik doe het wel. Op sommige momenten voelde ik me verbaal te zwak om aan te geven dat het niet goed ging. Op sommige van die momenten ging ik mezelf verwonden en hoopte ik vaak dat anderen het zouden opmerken. Dat ze me zouden vragen wat er aan de hand was zodat ik kon praten. Niet dat ik het fijn vond als anderen het opmerkte. Helemaal niet, ik was doodsbang dat iemand het zou zien, maar soms hoopte ik van wel. Zo voelde ik me toch niet meer helemaal alleen en kreeg ik uitgelegd dat het niet goed ging met mij.

Hoewel op sommige vlakken zelfverwonding me dus in staat stelde om te communiceren met anderen, is zelfverwonding iets waar ik tot op de dag van vandaag moeite mee heb. Voor mezelf benoem ik zelfverwonding wel eens als een verslaving. Voor sommige voelt dit zo, voor anderen helemaal niet. Voor mij wel vanwege het opgeluchte gevoel dat ik kreeg wanneer ik mezelf verwonde. Dat blijft een grote strijd voor mij. Waarmee ik ook wil aangeven dat als ik terug in de tijd had kunnen gaan, dat ik voor mezelf een andere manier zou willen zoeken om met die moeilijke gevoelens om te gaan. Dat zou ik mezelf toewensen en wil dat aan anderen aanraden voordat ze starten met zelfverwonding. Leer praten en delen over wat moeilijk gaat en zoek een gezonde manier om met emoties om te gaan.

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op info@verwonderd.be.