Het gewicht van licht #2

Geschreven door Hans

​“Ik voel me zo alleen”, is een uitspraak die ik zo veel hoor van de mensen die komen spreken met mij. Het lijkt een fundamenteel basisgevoel te worden van zovele jongeren (en ook ouderen) die twijfelen aan zichzelf, die twijfelen aan wat ze betekenen voor anderen. En zelfs al ben je niet “echt” alleen en word je omringd door betrokken familieleden en vrienden, het is dat knagende gevoel dat op je kan vallen als je alleen op je kamer bent, als je probeert in te slapen in die donkere kamer, als je alleen over straat loopt . En het is dat gevoel dat zich kan vast zetten in je hoofd, onder je vel, in heel je manier van zijn. En het geraakt daar niet weg. Eigenlijk wil je heel de tijd onder mensen zijn, wil je leven rond je voelen, wil je dat er iemand is die blijft zeggen voor jou: “je bent niet alleen, ik ben er voor jou”. En tegelijk weet je dat dit onmogelijk is. Je kan niet voortdurend in gezelschap zijn van iemand. Soms weet je dat je moet verdragen dat je alleen bent. Maar alleen zijn is soms echt lastig om te verdragen. 
Alleen zijn behoort eigenlijk tot “ la condition humaine”. Met andere woorden: als je mens bent, dan weet je dat je ook vaak alleen zal zijn. Je kan hieraan niet ontsnappen. En ja, er zijn heel veel trucs om het “eenzaamheidsgevoel” weg te krijgen: de man die probeert nooit alleen te zijn en zich steeds omringt met mensen, de adolescente die feest tot zij erbij neervalt, de peuter die vooraleer hij gaat slapen zijn ouders overstelpt met vragen en wensen, de persoon die op het einde van een gesprek nog steeds iets heel belangrijks wil toevoegen zodat het gesprek niet moet stilvallen en stoppen… Iedereen kent zijn eigen arsenaal aan anti-alleen-zijn-middelen. Maar de beste truc blijft toch beseffen dat jijzelf je eigen beste gezelschap zou kunnen zijn. Graag samen zijn met jezelf. En aan jezelf kan je nooit ontsnappen, waardoor je nooit meer hoeft echt alleen te zijn. Want ja, je hebt toch altijd jezelf. Dus kom maar op met dat gezonde en hoogstnodige narcisme en verban alle allenige gedachten uit je hoofd. En hou ondertussen in je hoofd vast dat er mensen blijven bestaan voor jou, zelfs al zijn zij niet altijd onmiddellijk en direct bij je, hou het beeld van hen vast zonder dat ze er “live” zijn…

Hans De Baene 

Meer in deze categorie: Het gewicht van licht #1 »

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.