Margo's struggles #2

Geschreven door
Foto
 

​‘Oh God, how much I want to turn off all my feelings and erase all my memories.”

Het is zo raar hoe onze geest in elkaar zit. Het ene moment kan ik lachen en voel ik mij goed, het volgende moment ben ik aan het verdrinken in een bodemloze put gevuld met kolkend, ijskoud water. Ik zit vast in mijn hoofd, vast in mijn gedachten, vast in het slechte gevoel dat mij steeds meer naar beneden trekt. Mijn hart maakt het geluid van duizenden drums die tegelijk spelen. Ik kan de innerlijke pijn fysiek voelen in mijn lichaam. Ik ben niet meer op deze wereld, ik ben ergens op een donkere planeet gevuld met pijn, zelfhaat, verdriet en honderdduizend tranen. 

En dan komt de leegte. De tranen zijn op, mijn hoofd bonst, ik ben helemaal uitgeput. Ik heb het gevoel alsof ik honderden kilometers heb gelopen. Ik wil slapen, maar het lukt niet. Mijn hoofd blijft draaien en alle gedachten vliegen van hier naar daar, door elkaar. Mijn hoofd is één grote chaos, mijn lichaam is leeg. Op dat moment kan ik alleen maar staren, ik kijk, maar zie niets. 

Ik voel niks meer. Ik voel mij vreselijk, maar toch voel ik niks. Ik wil wél voelen. Ik wil voelen dat ik leef. Ik heb iets nodig om mijn hoofd leeg te maken. Ik wil ontsnappen aan deze wereld. 

Er is een grote discussie in mijn hoofd. Zal ik het doen? Kan ik het wel goed verzorgen? Wil ik de pijn voelen of juist helemaal geen pijn hebben? Is er echt geen andere optie?

Een aantal maanden geleden zou ik altijd naar het mesje gegrepen hebben. Nu ben ik in therapie, elke zaterdag ga ik naar de psycholoog. Zij heeft samen met mij bekeken wat mij zou kunnen afleiden en iets te doen waar ik zelf van geniet. Even me-time nemen. Dat was er niet meer. Ik was zoveel bezig met alles en iedereen rond mij, met mijn gevoelens, met school, altijd maar blijven doorgaan. Slapen ging niet goed, de oververmoeidheid begon zijn tol te eisen. Ik heb net op tijd aan de alarmbel getrokken. Ik wist wat het was om terug in die put te vallen, ik wou dit echt niet meer. 

Als ik mij nu slecht of leeg voel, probeer ik iets te vinden waarmee ik mij kan bezighouden. Ik hou van knutselen, het is iets waar ik mij echt op kan focussen. Iets waar ik nadien trots op kan zijn en het ook met een groot hart kan tonen aan anderen. Lezen helpt ook. Dat lukt wel alleen maar als ik echt met mijn hoofd bij het boek kan blijven. Het is gemakkelijker om met mijn handen bezig te zijn en mij te concentreren op het werkje dat voor mij ligt, dan mijn hoofd nog meer te belasten met inspanningen. Dit is ook een tip dat ik jullie wil meegeven, probeer dingen te zoeken waar je van kan genieten. Zelfs het kleinste dingetje (vb. die oorbel maken die al lang stuk is, iets opruimen, het gerecht maken dat je al even eens wil proberen …) is perfect. 

Er zijn momenten dat het echt niet meer lukt, dan kan ik mijzelf niet tegenhouden. Nadien voel ik mij opgelucht en is de spanning weg. Of toch voor even. De keren dat ik mijn dwingende gedachten kan draaien in een andere richting, voelen goed. Iets wat ik probeer te doen is het ‘uit te stellen’. Ik wacht even en probeer mij zo lang mogelijk af te leiden. Soms helpt dat en kruipt het gevoel terug op de achtergrond waardoor kan ik doorgaan met mijn dagelijkse bezigheden. Niet altijd, maar elke keer dat het niet gebeurt, is een overwinning.

Het is beter nu, ik weet ook dat het beter kan worden. Het jaar na mijn opname was super. Ik was echt gelukkig. Ik weet dat ik het kan. Het is ‘gewoon’ een kwestie van tijd. Het kan anders. Anders dan nu, maar het moet lukken. Ik geef niet op. Soms gaat het op die moment gewoon niet om mij beter te voelen of te genieten. En dat is niet erg. Helemaal niet. 

In deze periode van mijn leven lukt het gewoon even niet. Er zijn te veel factoren in en rond mij die het dit moment moeilijk maken. Ik voel mij vaker slecht dan goed. Dat is niet erg, zo lang het maar niet te veel wordt. 

Zoek op tijd hulp, probeer de drempel over te stappen. Het is niet gemakkelijk, dat weet ik uit ervaring, maar je kan het. Het is mij gelukt, dan lukt het jou zeker ook. Je bent het waard om hulp en steun te krijgen. Je kan echt beter worden. Lukt het even niet, dan is het ook geen probleem. Stap voor stap. Het zal misschien nooit meer zijn wat het geweest is, maar dat geeft niet. Elke gebeurtenis in jouw leven maakt jou tot de bijzondere persoon die je vandaag bent. Alle beetjes helpen. Elk sprankeltje geluk is er ééntje meer. Ik hou van je, met heel mijn hart. 

Dikke kus, Margo

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.