Tot hier en nog vele verder

Geschreven door

De kans dat ik vanaf vandaag mezelf helemaal nooit meer pijn ga doen is klein, onbestaand zelfs. Toen ik 3 jaar geleden wou stoppen, was stoppen echt stoppen. Zwart en wit. Alsof dat zou kunnen werken. De eerste keer hervallen was pijnlijk. Ik was teleurgesteld, kwaad, ik had meer verwacht. Terwijl ik juist moest leren om realistische verwachtingen te stellen (‘moest’ mag je wel vervangen door ‘moet’). Met ondertussen de nodige dieptes die voorbij zijn, weet ik dat dat gewoon niet gaat. 


Hoe afschuwelijk ik het nu ook vind dat ik mezelf pijn deed. Dat het zoveel pijn deed, dat het daarna eigenlijk enkel nog meer pijn deed. Afschuwelijk. Niemand verdient dat. Maar het is en blijft een verslaving. Er gaan nog momenten komen die zo intens zijn dat ik word meegesleurd door gevoelens en gedachtes en dat de grip op zelfverwonding volledig wegvalt. Op één of andere manier aanvaard ik dat. Omdat ik probeer en omdat eens een keertje de mist ingaan niet betekent dat het terug allemaal verpest is. Het doel stellen op zo lang mogelijk, zodat ik kan zien hoeveel dagen ik kan doorstrepen met een felgroene stift op een rijtje; een teken van vooruitgang zien. 


De littekens zien doet niet meer evenveel pijn als een jaar geleden. Ze zijn er en het is niets om trots op te zijn, maar het maakt wel deel uit van me. Het was en is een strijd die me voor een deel gemaakt heeft tot wie ik ben. Zien hoe ze vervagen schreeuwt niet langer automatisch naar nieuwe wonden, want nieuwe wonden zien er enkel uit alsof ik terug in de wanhoop aan het vallen ben. En daar ben ik al enkele maanden niet meer geweest (of toch niet langer dan een dag, en dat vind ik al wel genoeg) 


Nu is er nog één dilemma: ben ik klaar om mijn mesjes vaarwel te zeggen? Ik zou het liefst een dikke ‘ja’ van de daken willen schreeuwen, maar loslaten is nooit echt iets voor mij geweest. Er is nog steeds een zekere hechting aan de pijn en een nood aan controle, aan zekerheid. Aan de andere kant wil ik ze niet meer. Ik wil er al voorbij zijn. Maar je kan (en je wil) de tijd niet versnellen. Stap voor stap, maar wie weet is het morgen opeens tijd. 


Ik ben al tot hier gekomen, en dat is al verder dan ik ooit had kunnen hopen.

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op blog@verwonderd.be.