Dag Charlotte,

Het is al even geleden dat ik je nog eens schreef, en deze brief zal anders zijn dan voorheen. Lees deze brief wanneer je twijfelt aan jezelf, of je weer eens denkt dat je niet vooruit zal geraken.

Je kon je niet meer herinneren of je ooit gelukkig was, jezelf kon aanvaarden, het gevoel had dat je OK bent zoals je bent. Je had een moeilijke tijd, toen, en ook daarna. Je vergat wie je was, wat je waarden en krachten waren. Je vergat dat je waarden en grenzen mocht hebben, je verloor jezelf in je nood geliefd en goed genoeg te zijn. Dit niet kunnen aanvaarden van jezelf leidde tot jaren van vluchtgedrag, je probeerde eigenlijk weg te lopen van jezelf, en jouw verleden. Je greep elke kans om niet het gevoel te hebben in je eigen vel te moeten leven. Je probeerde je eigen leven meerdere keren te beëindigen, bewust en onbewust. Je geloofde niet dat praten nog een oplossing kon bieden, dat mensen zouden luisteren, of je geloven. Je geloofde niet meer dat je mocht zijn, zonder meer. Je probeerde te voldoen aan de verwachtingen die andere mensen hadden, maar botste elke keer op hindernissen, en het onvermijdelijke gevoel niet goed genoeg te zijn. Je wist niet hoe je hier verandering in kon brengen.

En dan was het zover. Na decennialang vast te zitten in je jeugdtrauma’s en je aangeleerde overlevingsmechanismen besefte je dat autodestructie en vluchtgedrag je niet verder hadden gebracht, en je was het beu. Beu jezelf niet te willen zijn, beu jezelf te willen vernietigen, beu telkens die sociale contacten op te zoeken die gedoemd waren om je negatief zelfbeeld te bevestigen, beu anderen te willen helpen ten koste van jezelf. Beu jezelf steeds weer te saboteren in je persoonlijke groei. Het was tijd voor verandering.

Stap voor stap pakte je de verschillende problemen aan, werkte je toe naar een gezonder leven, naar het herontdekken van jezelf. En dit ging niet altijd even vlot, je botste op je oude mythes en ervaringen, wat deze met je doen. Je verliest soms uit het oog hoe ver je bent gekomen sinds je dat kleine, bange, stille meisje was; die vogel voor de kat. En omdat dit soms sterker is dan jezelf zal ik even kort schetsen wat er anders is.

Je bent intussen 33 jaar, en volwassen. Je kan opkomen voor jezelf, al voelt dit soms nog onwennig en enorm angstaanjagend. Je zet in op verbale communicatie, al is dat soms het laatste wat je wilt doen. Je voelt niet langer een constante drang om jezelf te beschadigen of vernietigen. Je bent niet alleen ver voorbij die 18 jaar die onhaalbaar leek, maar zelfs voorbij de 30, en je leeft nog. Je hebt veel meegemaakt, en hierdoor veel ervaring opgedaan. Je herkent je eigen patronen, en bent steeds meer in staat om deze te doorbreken. Je begint in te zien dat je veel meer kan dan je wou geloven, al moet je er soms hard voor werken. Je begint te begrijpen dat je de wilskracht en het doorzettingsvermogen bezit om dit harde werk vol te houden, en in te zien dat deze vruchten afwerpen. Stap voor stap blijf je opbouwen naar een nieuwe fase in je leven: deze van herstel en veerkracht. Je hebt je uitstelgedrag leren herkennen en beheersen. Je herkent je drang om lastige situaties te vermijden of ontwijken en beseft dat deze je niet vooruit zal helpen. Je kan tegengesteld handelen, gebaseerd op je kennis over je eigen gedachten- en gedragspatronen en de gevolgen hiervan.

Je weet intussen dat nergens vaststaat in steen wat je wel en niet kan bereiken, zo lang je eerlijk kan zijn met jezelf rond wat je wilt en wat je nodig hebt om verder te kunnen. Je mag best trots zijn op je parcours, alle vallen en opstaan. En bovenal: het terug leren geloven in jezelf en je eigen mogelijkheden. Dus lieve Charlotte, hou vol, niemand zei dat het gemakkelijk zou zijn, maar laten we even eerlijk zijn met onszelf: het was hiervoor ook helemaal niet gemakkelijk. Je kan meer aan dan je denkt. Je mag er zijn, al geloof je dit misschien nog niet helemaal. Je doet je best, en je deed dat hiervoor ook. Je hoeft je niet langer te schamen of schuldig te voelen over je fouten in het verleden, jouw aangeleerde overlevingsmechanismen, je jeugdige onwetendheid.

Dit is nu, en nu ben je echt goed bezig. Hou vol. De dingen zullen veranderen, er zullen nog moeilijke momenten komen, maar je slaat je er wel door. Je hebt al voor hetere vuren gestaan. Je komt van ver, en je wilt nog verder. Je krijgt de nodige steun en liefde van de mensen die het belangrijkste voor je zijn, al heb je het soms moeilijk om dit te aanvaarden. Stop met afbreuk te willen doen aan het positieve, blijf aandachtig. Samen komen we er wel.

This too shall pass. Je bent niet langer alleen, je kan rekenen op mij, het deel van jezelf dat je dacht kwijt te zijn. Ik blijf hier, al zie je me even niet. En ik geloof in jou.

Wees dankbaar voor de weg die je hebt afgelegd, en vergeet niet dat dit al heel wat is. Moeilijke dagen zullen er altijd zijn in een mensenleven, morgen is er nog een dag. En dan gaan we verder, vertrouwend op de aangeleerde vaardigheden en onszelf.

Met liefdevolle, vriendelijke groeten,

Ik, jij, wij.

 

I hate nothing about you

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op info@verwonderd.be.