Mezelf snijden hield me in leven

Ik vind het niet gemakkelijk om met dit verhaal naar buiten te komen. Ik verberg het liever onder lange mouwen, achter een grote glimlach. Maar ik denk er steeds meer over na en voel de noodzaak mijn omgeving in te lichten over wat er aan de hand is met me. Waarom ik zo vaak afwezig ben op school. Waarom ik zo vaak in de lappenmand lig. Enzovoort.


Seksueel misbruik en aanleg tot depressie 
Jarenlang heb ik mezelf opzettelijk verwond. De oorzaak? Seksueel misbruik in mijn jeugd en een aangeboren aanleg tot depressie. Ik verwondde mezelf voor de eerste keer wanneer ik dertien was. Nu ben ik bijna 23 en loopt de zelfverwonding langzaam aan op z’n einde. Ik ben grote periodes kunnen stoppen. Maar dan is er altijd wel weer een trigger waardoor ik mezelf terug verwond. Ernstig verwond. Soms zelfs met operaties als gevolg.
Ik was dertien wanneer ik een schaartje in mijn arm plantte. Die eerste keer dat ik mezelf pijn deed, dacht ik dat ik de enige was op de hele wereld die dit deed. Ik had er nog nooit van gehoord. Tot ik de JOEPIE las, waarin iemand z’n verhaal deed over zelfverwonding. Ik was blijkbaar niet de enige!


Die eerste kras voelde als een opluchting 
Die eerste kras voelde als een opluchting. Ik had me nog nooit zo ‘licht’ gevoeld na al die jaren seksueel misbruik en de depressies die ik toen al had. Het voelde als een enorme opluchting, maar onmiddellijk daarna kreeg ik een schuldgevoel. Ik dacht gek geworden te zijn. Volledig abnormaal en zelfs gestoord te zijn. Jezelf pijn doen, dat deed toch niemand?
Jarenlang kon ik de zelfverwonding verborgen houden. Tot het op een gegeven moment ontdekt werd. In de les aardrijkskunde schoof de mouw van mijn pull een beetje op, en zag een leerling mijn polsen. Naast de klastitularis werd ook direct de ganse klas ingelicht. Ik werd ermee gepest. Zaken als ‘ga jezelf gaan snijden’ en ‘snij eens mijn appelsien, jij kan dat goed’, waren geen uitzonderingen.


En dan komt een vijftienjarig meisje in opname terecht
Mijn gemoed werd steeds gedeprimeerder en ik zakte elke dag een beetje dieper in de put. Tot ik op mijn vijftiende voor het eerst opgenomen werd. Maar ook daar kon met niet voorkomen dat ik mezelf opzettelijk pijnigde. Later ging ik naar een andere instelling waar ik in de isoleercel verbleef als ik mezelf wilde pijnigen. Waar ik nogal hard behandeld werd.
Natuurlijk is niet alle hulpverlening dezelfde. Intussen ga ik al enkele jaren naar een hele lieve psychologe, die me volledig steunt in het ‘willen stoppen’ met snijden en branden. Ze verbiedt me niet om mezelf te snijden. Maar ze geeft me de tijd. De tijd die ik nodig heb.
Ook mijn psychiater verbiedt me niet om mezelf te snijden. Want het lijkt gemakkelijk: ervoor zorgen dat iemand zich niet meer kàn snijden. Zo simpel is dat helaas niet. Ik vond in het geniep altijd wel voorwerpen om mezelf mee te pijnigen. En wanneer men mij in een cel opsloot, ging ik er mentaal onderdoor. Dan werd al mijn vrijheid afgenomen en voelde ik me opnieuw misbruikt. Opnieuw gedwongen om iets te doen. (of niet te doen).
Hetgeen wat mij altijd heeft geholpen is mij de keuze laten of ik mezelf verwond of niet. Maar wel met de voorwaarde dat ik naar de dokter ga als het te erg is, en eventueel naar de paaz ga als het helemaal de spuigaten uitloopt. Maar iemand verbieden om zichzelf te verwonden. Dat werkt volgens mij niet.


Het is niet allemaal slecht
De hulpverlening is dubbel. In heel wat settings is men heel constructief als het gaat om zelfverwonding en gedwongen behandeling. Maar in andere settings werkt men op een totaal andere manier. Dan wordt de opname bijvoorbeeld stop gezet als er teveel zelfverwonding is. Voor mij werkte dit nooit. Ik had nood aan open dialogen, niet aan een verbod op zelfverwonding. Want dan deed ik het toch stiekem. Wat mij het meest heeft geholpen, dat is er open over praten.

Door Julie

Meer in deze categorie: Mijn tijd van stralen komt wel nog »