Hersenspinsels #1

Geschreven door

“We must take time to define our own path. Too quickly we can find the world defining it for us”

Het is officieel, warm weer, iedereen gaat buiten zitten, gezellig picknicken. Mensen zijn blij en vrolijk door deze prachtige dagen. Maar bij mij is dit anders. Ja, ik kom ontzettend graag buiten! Het geeft me ruimte om te ademen, ruimte om “ik” te zijn. Lange wandelingen, oortjes in, gedachten op nul. En gaan! Het is altijd zo geweest. En ik mis die tijden ook echt heel hard. Maar het ligt anders nu. Ik vind het lastig om steeds mezelf te “moeten” verstoppen. Waarom zet ik moeten tussen aanhalingstekens? Omdat het iets is dat ik van mezelf moet. Wat mijn omgeving ervan denkt zou me eigenlijk niks mogen schelen! Maar was het maar zo gemakkelijk. Ik ben mezelf als ik buiten ben, en toch blijft het kleine stukje knagen. Want je kan jezelf toch niet zijn als je je altijd voor alles en iedereen verbergt achter lange mouwen en lange broeken? Overal zeggen dat de warmte “wel meevalt” en dat je een “kouwelijke” bent. Het is een constante strijd tussen mijn monsters en mij. Ik zou heel graag eens gaan zwemmen, eens lekker genieten van dit weer. Maar dat is zo een strijd.  Want geef me eens een antwoord op de vraag die je duizend keer krijgt als je het niet verbergt. Namelijk: “Wat is dat/wat is er gebeurd? Of wil je er niet over praten?” Het is duidelijk dat die persoon het ergens wel weet, maar het niet uit durft te spreken. Of de “grapjes” die soms wel wat ongepast zijn. “Heb je ruzie gehad met de kaasschaaf?” Ik lach wel eens graag met mijn eigen problematieken, maar geef toe dat er een grens is. Het is vooral moeilijk om die grens te ontdekken. Want wat vind ik wel grappig, en een ander dan weer niet?

Met andere woorden, deze dagen zijn niet gemakkelijk. Ondanks ik opgenomen ben, en niet alleen buiten mag, doet het wel steeds zeer om mensen te zien genieten van dit weer. De zon op mijn gezicht geeft me een innerlijke rust. De helderblauwe lucht, de geur van de natuur. Ik hou er zo ontzettend van.

Ik merk dat ik mij daar alleen in voel. Terwijl ik wel weet dat er veel andere mensen ook met dit issue worstelen. Hoe langer ik me verberg, hoe moeilijker ik het vind om toch eens de stap te proberen zetten. Het verlangen naar de mooie lange zomeravonden en gezellige momenten blijft.

Maar ik weet ook wel dat het grootste deel in mijn handen ligt. Dat ik mijzelf moet leren aanvaarden hoe ik ben voor ik het van anderen kan verwachten. Maar die weg lijkt lang, en heel onbereikbaar. Ik moet de juiste “wandelschoenen” nog vinden om op dit pad te durven gaan.  Maar ik probeer. En dat is genoeg voor nu.

Kus

Margot

Meer in deze categorie: Hersenspinsels #2 »