Margo's struggles #3

Geschreven door

“Questions from earlier circle like buzzards. Am I running away or moving forward?” 
Je kan vluchten zoveel je wil, maar vroeg of laat kan je je nergens meer verschuilen. De veilige schuilplaatsen raken op. Je hebt ze allemaal al ontelbare keren gezien, kent ze vanbinnen en vanbuiten, van voor naar achter, van links naar rechts. Elk klein donker hoekje waar je jouw gevoelens en gedachten naar kan wegduwen, worden na een tijdje verlicht door herkenning. Je vindt geen plekje meer. Wat moet je dan met alles? Waar moet het allemaal naartoe? 
De laatste weken waren zowel beter als slechter. Ik voelde mij met momenten beter. Al weet ik niet of dat het kwam omdat ik mij écht beter voelde of gewoon alles aan de kant schoof. Als je het niet ziet, is het er niet, toch? 
Ik heb een heel lieve vriendin. Je kan niet anders dan van haar houden, ze is meer dan een prachtige en wonderlijke meid. Ze zit in ieders hart. Ook in dat van mij. Mijn lieve vriendin heeft al 4 jaar kanker. De diagnose ‘ongeneeslijk’ hakte er behoorlijk hard in enkele maanden geleden. Elke dag is een dagje minder tijd, maar ook een dagje meer herinneringen voor het leven. Mooie, gelukkige momenten met de mensen die je gelukkig maken. Ik hou zoveel van haar, volgende week woensdag laat ik een tattoo zetten voor haar. Zo is ze voor altijd bij mij, ook buiten mijn hart.
Ik ben altijd iemand geweest die veel dingen verdringt. Wat je daarna natuurlijk extra hard terug krijgt. En toch blijven mensen, net zoals ik, dat doen. Waarom eigenlijk? Goede vraag. 
Gingen de laatste weken dus beter? Of werd alles verdrongen en lossen mijn hoofd en hart nu beetje bij beetje de verdrongen pijn? Ik gok op het laatste. De laatste weken ging het weer moeilijker. Ik kon wel lachen, plezier maken en mij goed voelen, maar ergens bleef de sluier van verdriet en pijn hangen. Niet alleen door het vreselijke nieuws van mijn lieve vriendin, maar ook door alle verdrongen kronkels in mijn hoofd, hart en lichaam. Ze zitten overal. Sommige dagen zijn ze het beu om altijd achteruit gesteld te worden en denken ze ‘Vandaag is weer eens een goede dag om Margo te overstelpen met pijn, het is zo lang geleden. Ze moet weten dat wij er ook nog steeds zijn!’. Alhoewel hun ‘lang geleden’ vrij relatief is, soms zijn ze alweer klaar na een dag of zelfs een aantal uren om negativiteit rond te strooien.
Wat wel een lichtpuntje is, is dat het al bijna 80 dagen geleden is dat ik nog een mesje aangeraakt heb. Daar ben ik best wel trots op. Zo weet ik ook dat het lukt zonder, ook al heb ik het moeilijk. Al blijft het elke dag, uur en minuut een gevecht in mijn hoofd om de drang en verleiding te weerstaan. Er is zoveel in deze wereld dat je er aan doet denken, als je gedachten er zelf al niet val vol zitten. Maar het lukt. Dat is best wel cool. Ik had nooit gedacht dat ik dit op eigen wilskracht kon doen. En toch doe ik het. En weet je wat dat betekent? Dat jij het ook kan. Dat iedereen het kan. Het is moeilijk, heel moeilijk, maar het kan. Ik schrijf elke dag in mijn agenda een kruisje als het gebeurd is en een hartje als het niet gebeurd is. Bij de hartjes staat ook een getal, het aantal dagen dat ik al clean ben. Dat voelt goed, zo heb ik een visueel beeld van mijn eigen sterktes. Zelfs al stond er in het begin maar 1 dag een hartje, elke dag is een dag minder, een dag dat je overleefd hebt op eigen kracht. Kracht die je zélf gevonden hebt, van binnenuit. 
En ohja, soms lukt het ook niet. Het gaat niet in 1-2-3, maar is dat erg? Je hebt je hele leven alles leren doen in stapjes, dus waarom dit niet? Als je leerde fietsen, kreeg je eerst een driewieler. De volgende stap waren steunwieltjes. Voor je het wist fietste je helemaal alleen op die grote fiets, zonder hulp! Als je leerde eten, kreeg je eerst borstvoeding of flesmelk. Daarna kwam de groente- en fruitpap. Als laatste het vaste voedsel. WOW, ineens kon je alles eten! En kan je nu nog steeds fietsen? En eten? Ik heb zo’n gevoel van wel. In kleine stapjes is het gelukt om iets uit een innerlijk vermogen te leren en vol te houden voor altijd. Je kan het natuurlijk niet helemaal vergelijken, het ligt op een totaal ander vlak dan automutilatie, maar was leren fietsen, eten, stappen of zoveel andere dingen op dat moment niet de moeilijkste uitdaging die er bestond? Ook al weet je er niet veel meer van of had je er op die leeftijd nog niet veel besef van, het was iets waar jouw dagen uit bestonden. 
Wat ik uiteindelijk wil zeggen: je hebt de kracht om er aan te werken. Soms gaat het wat minder vlot en zijn er meer dalen dan hoogtes in jouw leven, maar zoals een rollercoaster, gaat ook het leven op en neer. Mijn leerkracht van aardrijkskunde zegt altijd ‘elke grijze wolk heeft een zilveren rand’. Hij heeft gelijk! Hij heeft volledig gelijk. Na elke zwart en zwaar onweer, komt er altijd zonneschijn. Al is het maar een heel klein zonnestraaltje, het is er wel. Soms is er ook regen en zon tegelijk, zoals in het dagelijkse leven, maar hé, wat verschijnt er dan? Een prachtige, wondermooie regenboog. Je kan dit. Elke minuut dat je overleeft, is een minuut vol innerlijke power. Die power zit er, bij iedereen. 
Liefs, Margo