Die eerste kras

Geschreven door

Ik herinner me de verwarring die ik voelde nadat ik me voor de eerste keer had gesneden. Het voelde fout, maar het voelde fout omdat het goed voelde. Misschien voelde ik al aankomen wat voor jaren er zaten aan te komen, misschien was ik gewoon bang. Ik had nooit kunnen inschatten dat het zo uit de hand zou lopen. Ik herinner me nog dat ik na de eerste keer het verlangen de volgende dagen voelde bruisen. Toch deed ik het een tijd niet, want ik wou niet “zo iemand” worden. 


Ik had net een moeilijk jaar achter de rug. Ik voelde me onzeker, alleen. Het voelde alsof ik alles verkeerd deed. Ik schaamde me en wou helemaal niet praten over waarom ik me zo slecht voelde. Af en toe hoorde je wel iets over zelfverwonding, maar verder had ik nooit iemand gekend die er openlijk tegen gevochten had. Het was nieuw. Wist ik veel waar het toe zou leiden, ik wist enkel dat het goed voelde. Gevuld met onwetendheid dus.


Vanaf dat ik echt startte, voelde ik me zo klein. Ik wou zo graag hulp, ik wou erover praten, maar ik schaamde me. Ik wist niet waar ik heen moest. Wie zou er nu zoiets begrijpen? Hoe moest ik gaan uitleggen dat ik mezelf, mijn eigen huid, opzettelijk beschadigde. Gedachten raasden elke dag. Zelfverwonding leek het enige waar ik nog aan dacht. En dat was nog maar het begin.


Nu voelt het veel minder eng. Misschien omdat er een zekere gewenning is opgetreden, maar ook gewoon omdat ik een antwoord heb op de ‘wat’ en de ‘waarom’. Het is gemakkelijker onder controle te houden. En op zich ben ik blij dat ik er niet meer zo onwetend over ben. Die kennis was dan misschien wel beter van ergens anders dan eigen ervaring gekomen, maar ze is er tenminste. 
Begrijp me niet verkeerd: het is het nooit waard geweest. Beginnen met mezelf te beschadigen was één van de ergste dingen die ik ooit deed en het heeft tot zoveel destructie geleid, maar ik ben er nog, ik probeer en dat is oké


Het is nog steeds moeilijk. Op moeilijke momenten is het eerste waar ik aan denk om mezelf pijn te doen. Het is al moeilijk genoeg zonder die gedachte, en dat moet je er nog maar eens voor gaan zorgen dat je gezonde copingmechanismen gaat gebruiken. Een heel gedoe, een heel leerproces (één dat het waard is, dat wel). Ik heb geluk dat ik eerst op internet een heleboel informatie en tips heb gevonden die me verder hielpen, dat ik uiteindelijk de stap zette om te praten en dat er nadien mensen zijn geweest die er altijd waren. Ik heb heel veel geluk. En zelfs met dat geluk is het nog een heus gevecht.


Maar ja, het zit nu zo: een paar maanden terug dacht ik zelfs dat ik nu niet meer zou leven, maar ondertussen zit ik toch wel opnieuw aan bijna twee maanden zonder zelfverwonding. Nog een paar weken en mijn record van het jaar is verbroken. Als je iets wilt winnen, moet het toch wel dit gevecht zijn.

Meer in deze categorie: Tot hier en nog vele verder »