Leven in de wereld van psychiatrie

Geschreven door

Twee jaar en een half geleden wenste ik dat ik 2016 niet meer zou meemaken. Nu, in 2018, ben ik er nog steeds. Of ik blij ben dat ik er nog ben? Daar kan ik geen antwoord op geven. Of ik wil vechten voor mijn leven? Natuurlijk, opgeven staat niet meer in mijn woordenboek.

Ik ben Lot, een 17-jarig meisje. Zot van dieren, vooral paarden en honden, en creatief. Vaak denken volwassenen dat een persoon van 17 jaar nog niets heeft meegemaakt in zijn leven. “Het echte leven moet nog komen”, zeggen ze vaak. Mijn gevoel is anders, ik heb al te veel meegemaakt. Mijn hele geschiedenis is te lang en te gecompliceerd om hier neer te typen, maar er zijn toch enkele momenten die ik nooit meer zal vergeten.

Zo werd ik in november 2015 ‘gediagnosticeerd’ met een angststoornis, hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit en suïcidaliteit. Bovendien deed ik aan zelfbeschadiging en was ik extréém perfectionistisch. Medicatie werd opgestart en ik probeerde verschillende therapieën, maar durfde niemand in vertrouwen te nemen. Na het krijgen van mijn ‘diagnose’ veranderde dat. De therapeut waarbij ik de persoonlijkheidstesten aflegde, is tot op de dag van vandaag mijn reddende engel. Zonder haar zou ik hier niet staan. Jammer genoeg had ik in het begin nog veel problemen met communicatie. Ik zat in mijn eigen wereld waar niemand in kon doordringen. Het ging van kwaad naar erger. 26 februari 2016 werd ik opgenomen. Ik was niet meer veilig voor mezelf. Ik ging niet meer naar school. Mijn zelfbeschadiging werd steeds zwaarder en mijn ouders vertrouwden me niet meer.

Na mijn opname had ik het zwaar om terug in het normale ritme te raken. Ik raakte meerdere keren in het ziekenhuis ten gevolge van mijn zelfbeschadiging. Op school had Ik geen vrienden meer, want tijdens mijn opname waren er talloze verhalen over mij rondgegaan. Daarom besloot ik om van richting te veranderen. Die overgang deed me goed. Ik kon een nieuwe start nemen. Een jaar lang ging alles prima. De medicatie werd afgebouwd en ik moest slecht 1 keer per maand naar de therapie.

Totdat ik in het 6e middelbaar kwam en me dood verveelde. Al snel stak mijn angststoornis weer de kop op en ging ik niet meer naar school. Een crisisopname was nodig, maar daar bleef ik maar een dag, omdat ik niet openstond voor de opname. Sinds die dag probeer ik weer wat te maken van mijn leven. Ik ga weer voltijds naar school en ik blijf doorzetten. Ondertussen ben ik al enkele maanden vrij van zelfbeschadiging. Mijn angststoornis is voorlopig nog het grootste probleem. Daarom volg ik nu nog steeds intensieve gesprekstherapie en equicoaching. Ik neem nog steeds mijn medicatie, maar stap voor stap raak ik er wel. Raken we er wel, want samen staan we veel sterker. Deze website is hier het bewijs van en ik voel me dan ook zeer vereerd dat ik hier mag bloggen. Ieder van ons heeft een vechtertje in zich, daar ben ik zeker van. Mijn motto? You were given this life because you are strong enough to live it

Nieuwste van Lot

Meer in deze categorie: Dieren als hulpverleners »