We hebben allemaal een verhaal. We hebben allemaal wel die ene gebeurtenis, dat ene gevoel waar we (bijna) nooit over spreken. Het is niet omdat je een klein (klein wordt overschat) deel van mijn verhaal kan lezen op mijn huid dat het minder of meer is, dat je de situatie kent of je er zomaar even een oordeel over kan vellen. Onwetendheid maakt bang, anders zijn maakt bang.

Je ziet de littekens, wat er op de huid verborgen ligt, maar het is wat eronder zit. Het is niet wat eruit kwam, het is wat eraan vooraf ging en hoe de hopeloosheid, het falen erna door je lichaam stroomde. Ik heb nooit gewenst om rood en wit en zwelling verspreidt over mijn huid. Ik heb wel gewenst dat ze het zagen, dat ze voor die ene keer eens echt keken. Ik wou iemand die naar me uitreikte, maar tegelijkertijd hield ik het angstvallig verborgen. En niemand die iets zei, was enkel het teken dat niemand om me gaf. Ook al wisten ze van niets.


Was het dan dat ik het kon? Bewees ik er iets mee? Dat ik sterk genoeg was, dat ik recht bleef staan onder schrijnende pijn. Ik zei vroeger altijd dat praten geen verschil maakte, maar toen ik voelde hoe een mes gleed en wat een verschil het (voor die seconde) maakte. Toen voelde het als gelijk krijgen (en als denkfouten maken). 


Het was gewoonte en het was het verdienen. Het was eindelijk emoties leren binnenhouden, maar dan op manieren die ze uiteindelijk honderd maal vergroten. Ik was altijd bang dat iemand het ging zien, dat alle emoties er dan weer uit gingen komen. Het was jaren niet zwemmen, ook al verlangde ik naar het water om me heen.


Nu is het enkel nog kijken naar wie het ziet, wie staart, wie walgend toekijkt en wie er kijkt met de blik dat hij het begrijpt. Ik hoop dat je beseft dat net zoals ik jouw verhaal niet kan zien, jij het mijne ook niet kan weten gewoon omdat je een lijn ziet staan. Het draaide nooit om de lijntjes.

De kans dat ik vanaf vandaag mezelf helemaal nooit meer pijn ga doen is klein, onbestaand zelfs. Toen ik 3 jaar geleden wou stoppen, was stoppen echt stoppen. Zwart en wit. Alsof dat zou kunnen werken. De eerste keer hervallen was pijnlijk. Ik was teleurgesteld, kwaad, ik had meer verwacht. Terwijl ik juist moest leren om realistische verwachtingen te stellen (‘moest’ mag je wel vervangen door ‘moet’). Met ondertussen de nodige dieptes die voorbij zijn, weet ik dat dat gewoon niet gaat. 


Hoe afschuwelijk ik het nu ook vind dat ik mezelf pijn deed. Dat het zoveel pijn deed, dat het daarna eigenlijk enkel nog meer pijn deed. Afschuwelijk. Niemand verdient dat. Maar het is en blijft een verslaving. Er gaan nog momenten komen die zo intens zijn dat ik word meegesleurd door gevoelens en gedachtes en dat de grip op zelfverwonding volledig wegvalt. Op één of andere manier aanvaard ik dat. Omdat ik probeer en omdat eens een keertje de mist ingaan niet betekent dat het terug allemaal verpest is. Het doel stellen op zo lang mogelijk, zodat ik kan zien hoeveel dagen ik kan doorstrepen met een felgroene stift op een rijtje; een teken van vooruitgang zien. 


De littekens zien doet niet meer evenveel pijn als een jaar geleden. Ze zijn er en het is niets om trots op te zijn, maar het maakt wel deel uit van me. Het was en is een strijd die me voor een deel gemaakt heeft tot wie ik ben. Zien hoe ze vervagen schreeuwt niet langer automatisch naar nieuwe wonden, want nieuwe wonden zien er enkel uit alsof ik terug in de wanhoop aan het vallen ben. En daar ben ik al enkele maanden niet meer geweest (of toch niet langer dan een dag, en dat vind ik al wel genoeg) 


Nu is er nog één dilemma: ben ik klaar om mijn mesjes vaarwel te zeggen? Ik zou het liefst een dikke ‘ja’ van de daken willen schreeuwen, maar loslaten is nooit echt iets voor mij geweest. Er is nog steeds een zekere hechting aan de pijn en een nood aan controle, aan zekerheid. Aan de andere kant wil ik ze niet meer. Ik wil er al voorbij zijn. Maar je kan (en je wil) de tijd niet versnellen. Stap voor stap, maar wie weet is het morgen opeens tijd. 


Ik ben al tot hier gekomen, en dat is al verder dan ik ooit had kunnen hopen.

Ik herinner me de verwarring die ik voelde nadat ik me voor de eerste keer had gesneden. Het voelde fout, maar het voelde fout omdat het goed voelde. Misschien voelde ik al aankomen wat voor jaren er zaten aan te komen, misschien was ik gewoon bang. Ik had nooit kunnen inschatten dat het zo uit de hand zou lopen. Ik herinner me nog dat ik na de eerste keer het verlangen de volgende dagen voelde bruisen. Toch deed ik het een tijd niet, want ik wou niet “zo iemand” worden. 


Ik had net een moeilijk jaar achter de rug. Ik voelde me onzeker, alleen. Het voelde alsof ik alles verkeerd deed. Ik schaamde me en wou helemaal niet praten over waarom ik me zo slecht voelde. Af en toe hoorde je wel iets over zelfverwonding, maar verder had ik nooit iemand gekend die er openlijk tegen gevochten had. Het was nieuw. Wist ik veel waar het toe zou leiden, ik wist enkel dat het goed voelde. Gevuld met onwetendheid dus.


Vanaf dat ik echt startte, voelde ik me zo klein. Ik wou zo graag hulp, ik wou erover praten, maar ik schaamde me. Ik wist niet waar ik heen moest. Wie zou er nu zoiets begrijpen? Hoe moest ik gaan uitleggen dat ik mezelf, mijn eigen huid, opzettelijk beschadigde. Gedachten raasden elke dag. Zelfverwonding leek het enige waar ik nog aan dacht. En dat was nog maar het begin.


Nu voelt het veel minder eng. Misschien omdat er een zekere gewenning is opgetreden, maar ook gewoon omdat ik een antwoord heb op de ‘wat’ en de ‘waarom’. Het is gemakkelijker onder controle te houden. En op zich ben ik blij dat ik er niet meer zo onwetend over ben. Die kennis was dan misschien wel beter van ergens anders dan eigen ervaring gekomen, maar ze is er tenminste. 
Begrijp me niet verkeerd: het is het nooit waard geweest. Beginnen met mezelf te beschadigen was één van de ergste dingen die ik ooit deed en het heeft tot zoveel destructie geleid, maar ik ben er nog, ik probeer en dat is oké


Het is nog steeds moeilijk. Op moeilijke momenten is het eerste waar ik aan denk om mezelf pijn te doen. Het is al moeilijk genoeg zonder die gedachte, en dat moet je er nog maar eens voor gaan zorgen dat je gezonde copingmechanismen gaat gebruiken. Een heel gedoe, een heel leerproces (één dat het waard is, dat wel). Ik heb geluk dat ik eerst op internet een heleboel informatie en tips heb gevonden die me verder hielpen, dat ik uiteindelijk de stap zette om te praten en dat er nadien mensen zijn geweest die er altijd waren. Ik heb heel veel geluk. En zelfs met dat geluk is het nog een heus gevecht.


Maar ja, het zit nu zo: een paar maanden terug dacht ik zelfs dat ik nu niet meer zou leven, maar ondertussen zit ik toch wel opnieuw aan bijna twee maanden zonder zelfverwonding. Nog een paar weken en mijn record van het jaar is verbroken. Als je iets wilt winnen, moet het toch wel dit gevecht zijn.

 

In mijn vorige twee blogs was ik heel optimistisch. Jullie denken misschien dat ik nu een stabiel en gelukkig leven leid. 
Echter stabiel durf ik mezelf nog niet te noemen. Stabieler dan vroeger? Ja, dat kan ik zeker beamen. Ik heb een zwaar jaar achter de rug. Eind vorig jaar is mijn pa plots overleden en ik heb moeite met het rouwproces. Ik heb het moeilijk om om te gaan met mijn emoties en helaas komt de laatste tijd automutilatie weer meer op de voorgrond.
Maar er is één groot verschil met vroeger. Als ik nu eens een terugval heb, me niet goed voel, enz. duurt het niet meer dagen of weken voordat ik opnieuw in staat ben om te functioneren. Nu is dat een slecht moment dat hoogstens een paar uur duurt, in het ergste geval tot de volgende morgen. Wat mijn redding is in zo’n momenten is mijn werk. Ik ben verplicht om elke morgen op te staan en te gaan werken. Ik kan niet constant afkomen met het excuus dat ik mij niet goed voel. 


Een dagstructuur hebben is heel belangrijk. Het geeft je een reden om op te staan, om onder de mensen te komen, etc. Als het niet lukt om te werken, zijn er ook verschillende alternatieven voorhanden. Zo kan je vrijwilligerswerk doen of als dat te moeilijk ligt zijn er in Vlaanderen ook verschillende arbeidszorgcentra waar ze toch verwachten dat je een zeker engagement toont maar die je daarin ook begeleiden.


Ikzelf ben na mijn opnames gestart in een arbeidszorgcentrum waar ik opnieuw mijn talenten ontdekte en werkte aan mijn arbeidsritme en zelfvertrouwen. Van daaruit heb ik de stap gezet naar vrijwilligerswerk en zo ben ik uiteindelijk in het regulier arbeidscircuit beland.


Vroeger vluchtte ik altijd in een opname omdat ik bang was van de ‘maatschappij’. Ik had schrik om verantwoordelijkheden op mij te moeten nemen. En hoe meer en hoe langer ik vluchtte in die opnames hoe moeilijker het werd om terug te gaan naar de ‘buitenwereld’. Daarmee wil ik niet zeggen dat een opname slecht is, zeker niet, maar het mag geen vlucht worden.


Nu sta ik volop in het leven. Ik heb mijn slechte momenten maar tegelijkertijd beleef ik ook zoveel goede momenten dat ik wel durf te zeggen dat het leven draaglijk is.


Wil dat zeggen dat ik mij altijd gelukkig voel? Nee, niemand is constant gelukkig. Dat kan ook niet. Maar ik durf wel te zeggen, als ik mij een kwartier echt gelukkig gevoeld heb op een dag, ik een goede dag heb gehad. Het leven gaat nu eenmaal met ups en downs. Het ultieme geluk zal je niet vinden. Je kan wel veel dingen zelf doen om je een moment van geluk te gunnen. Maar daarvoor moet je in actie komen. In het begin van volgende maand zal ik een blog posten met enkele tips en interessante websites, boeken, etc. die je inspiratie kunnen geven om zelf een moment van geluk te creëren.


Lieve groetjes,
AnimalLover
Foto
 
 
 
 

 

Wou ik écht dood
Ken je dat gevoel dat je alles wilt opgeven, dat de enige uitweg die je nog ziet suïcide plegen is?
 
Ik heb vele jaren geworstel met dat gevoel, heb ook talrijke pogingen ondernomen. Maar telkens na een overdosis kwam de twijfel: “Wil ik echt dood? Ik ga iedereen en alles moeten missen!” Meestal geraakte ik dan in paniek en belde de hulpdiensten. Ik heb een paar keer veel geluk gehad, durf ik nu eindelijk te zeggen.
 
Het keerpunt voor mij is er gekomen toen ik erachter kwam wat de betekenis was van die zelfmoordpogingen. Ik wou niet zozeer doodgaan maar ik wou niet meer afzien en lijden, al die negatieve en moeilijke emoties niet meer voelen,… maar ik had wel nog zin in het leven zelf. Ik wou gewoon dat alle pijn en ellende stopte maar echt doodgaan, nee dat wou ik niet.
Vanaf dat moment realiseerde ik mij dat suïcide niet de oplossing was voor mij. Het voelde als een opluchting, een bevrijding,… eindelijk moest ik niet meer worstelen met de gedachte “Ik wil dood”.
 
Betekent dat dat het allemaal gemakkelijker werd? Zeker niet, ik heb nog altijd mijn ‘wanhopige’ momenten waarop ik alleen nog maar pijn voel en alles zo zinloos lijkt. Maar ik heb ondervonden dat die momenten ‘voorbijgaan’, gevoelens en gedachten komen en gaan.
Als ik zo’n periode heb, probeer ik gewoon de dingen te doen die ik graag doe, die mij positieve energie geven om zo geleidelijk aan weer wat een beter gevoel te krijgen. Wat ook helpt, is om iets te doen voor een ander of voor een dier (bv. gaan wandelen met een hond uit het asiel) zodat je opnieuw het gevoel krijgt dat je iets kan betekenen.
 
Ik kan jullie enkel de raad geven om eens te kijken in jezelf wat de betekenis voor jou is van zelfmoordgedachten, -neigingen en/of -pogingen. Is er echt niets meer waarvoor je wilt leven?
Het heeft mij alleszins geholpen om niet meer overhoop te leggen met die gedachte.
 
Als laatste wil ik jullie nog meegeven dat een zelfmoordpoging nooit zonder risico is. Daarmee bedoel ik niet alleen dat het fataal kan zijn, maar je kan het ook overleven maar wel jammer genoeg met serieuze lichamelijke beperkingen verder moeten! 
 
Zorg goed voor jezelf!
 
Liefs,
 
AnimalLover

Hoop
Een kort en krachtig woord
toch vaak onderschat!

Zonder hoop
had ik het niet overleefd
of zoals zo mooi omschreven
"Hoop doet leven!"

Een vijftal jaar geleden geloofde ik niet meer dat ik ooit nog een gelukkiger leven zou leiden, dat ik ooit beter zou worden. Maar ik bleef het wel hopen. Die hoop heeft ervoor gezorgd dat ik de donkerste dagen doorkwam.
Nu vijf jaar later ben ik zo gegroeid, zo geëvolueerd in de positieve zin, dat in er nog versteld van sta.
Daarom geloof ik in "herstel", niet alleen voor mezelf maar ook voor zoveel anderen.

32 jaar ben ik nu. Ik werk deeltijds, doe vrijwilligerswerk en hou ervan om met mijn vrienden op te trekken. Een lange weg heb ik reeds afgelegd maar ik ben er zeker nog niet. Ik ben nog ambulant in behandeling en lig soms nog serieus in de knoop met mezelf. Maar het lukt mij om stand te houden en te functioneren.

In de toekomst zal ik jullie langs deze weg nog meer over mijn ervaringen vertellen.
Ik hoop dat mijn verhaal voor jullie een lichtpuntje kan zijn, dat ik jullie hoop kan geven.
Hoe uitzichtloos jouw situatie er nu uitziet, geloof mij, als je bereid bent om ervoor te vechten, betert het zeker! 
Het leven zal misschien altijd wel met vallen en opstaan zijn, maar geloof in de kracht van jezelf dat je telkens weer  overeind zal krabbelen. Op langere termijn zal je merken dat je niet meer zo diep valt en je gemakkelijker weer opstaat!

Zorg goed voor jezelf!

Liefs,
AnimalLover

“And in the middle of her chaos, there was you.”

Soms wil ik naar buiten gaan, naar een open en verlaten plek, en alle lucht uit mijn longen schreeuwen. Al de chaos, het verdriet, de pijn, de gedachten, de gevoelens, alles uitschreeuwen met woordenloze woorden. Daarna volgt de stilte. De stilte die meer zegt dan we ooit wilden horen.

Twaalf juni tweeduizendzestien. Een datum die nooit meer een gewone datum zal zijn. Op die dag is onze lieve meid naar Neverland vertrokken. In Neverland is alles waar je ooit van droomde, alles wat je maar wil. Iedereen is er vrij om zijn eigen beetje magie te vinden. Een beetje magie die zij tot op de dag van vandaag bij iedereen komt rondstrooien. 
Haar kracht, haar sterkte, haar manier om met moeilijkheden om te gaan, haar positiviteit, haar moordend sarcasme. Elk ding dat zijn afdruk heeft achtergelaten in mijn hart. Zij was de eerste en tot nu toe ook enige die een echt gesprek durfde aangaan over mijn littekens. Zij was de eerste die mij vroeg waarom het zo moeilijk was, wat er in mijn hoofd omging, hoe het komt dat automutilatie zo verslavend is. De manier waarop ze die vragen stelde, zo open, zo oprecht geïnteresseerd, zonder vooroordelen. Luisterend naar elke letter die uit mijn oneindigheid aan woorden kwam, proberend de chaos in mijn hoofd te begrijpen. De chaos die ook bij haar aanwezig was, maar waar ze op een bepaalde manier toch structuur in kon brengen. 

Haar vraag op het einde van ons gesprek heeft alles veranderd. ‘Zou je iets willen doen voor mij? Zou je alsjeblieft willen proberen stoppen, voor mij? Ik weet dat je het kan.’. Die dag was de laatste keer dat ik mijn mesje heb aangeraakt. 

Ik deed het voor haar, ik doe het nog steeds voor haar. Mijn demonen proberen nog altijd met momenten mijn hoofd en lichaam over te nemen, maar steeds is zij het lichtpuntje die het duister net dat tikkeltje minder angstaanjagend maakt. De schuldgevoelens die ik zou hebben als ik mijn belofte aan haar zou verbreken, zouden mij van binnenuit kapot vreten. Wetend dat ik haar ‘het waarom’ niet meer kan vertellen.

Toch, dankzij haar kracht, haar magie die ze elke dag opnieuw in mijn hart laat vloeien, hou ik vol. Hierbij ook mijn tip naar jullie toe. Probeer het voor iemand te doen als het niet lukt om het voor jezelf te doen. Soms is het moeilijk om een reden te zoeken of het allemaal wel zin heeft, maar die reden is er. Die reden kan iemand zijn. Iemand die je nauw aan het hart ligt, je vertrouwt, iemand waarop je dag en nacht kan rekenen. Ook al lukt het niet (volledig), dat is geen probleem. Het feit alleen al dat je denkt aan die speciale personen, hoe graag ze jou zien, stelt jouw hart net dat kleine beetje open om de liefde opnieuw te voelen. 

Je zal het misschien niet vandaag of morgen zien, maar over een paar jaar zal je terugkijken en helemaal perplex staan hoe elk klein detail en elke kleine beslissing jouw leven hebben beïnvloed. Elk onderdeeltje dat je de weg heeft gewezen, elk detail dat ervoor gezorgd heeft dat je een prachtige, unieke persoon geworden bent. Je zal dankbaar zijn dat bepaalde dingen niet uitgedraaid zijn op de manier die je toen wou.  

Er zal nooit een dag zijn dat ik niet aan haar denk. Er zal nooit een dag zijn waarop mijn hoofd mij niet voor duizend dilemma’s zet of elk klein onderdeeltje van mijn leven een miljoen keer analyseert. Soms hebben we gewoon dat vleugje magie nodig. Ik ben er zeker van dat je op een dag jouw eigen magie creëert en vindt, waarna je jouw stukje magie met veel liefde kan delen met de personen waar je om geeft.
Veel liefs, Margo

“Questions from earlier circle like buzzards. Am I running away or moving forward?” 
Je kan vluchten zoveel je wil, maar vroeg of laat kan je je nergens meer verschuilen. De veilige schuilplaatsen raken op. Je hebt ze allemaal al ontelbare keren gezien, kent ze vanbinnen en vanbuiten, van voor naar achter, van links naar rechts. Elk klein donker hoekje waar je jouw gevoelens en gedachten naar kan wegduwen, worden na een tijdje verlicht door herkenning. Je vindt geen plekje meer. Wat moet je dan met alles? Waar moet het allemaal naartoe? 
De laatste weken waren zowel beter als slechter. Ik voelde mij met momenten beter. Al weet ik niet of dat het kwam omdat ik mij écht beter voelde of gewoon alles aan de kant schoof. Als je het niet ziet, is het er niet, toch? 
Ik heb een heel lieve vriendin. Je kan niet anders dan van haar houden, ze is meer dan een prachtige en wonderlijke meid. Ze zit in ieders hart. Ook in dat van mij. Mijn lieve vriendin heeft al 4 jaar kanker. De diagnose ‘ongeneeslijk’ hakte er behoorlijk hard in enkele maanden geleden. Elke dag is een dagje minder tijd, maar ook een dagje meer herinneringen voor het leven. Mooie, gelukkige momenten met de mensen die je gelukkig maken. Ik hou zoveel van haar, volgende week woensdag laat ik een tattoo zetten voor haar. Zo is ze voor altijd bij mij, ook buiten mijn hart.
Ik ben altijd iemand geweest die veel dingen verdringt. Wat je daarna natuurlijk extra hard terug krijgt. En toch blijven mensen, net zoals ik, dat doen. Waarom eigenlijk? Goede vraag. 
Gingen de laatste weken dus beter? Of werd alles verdrongen en lossen mijn hoofd en hart nu beetje bij beetje de verdrongen pijn? Ik gok op het laatste. De laatste weken ging het weer moeilijker. Ik kon wel lachen, plezier maken en mij goed voelen, maar ergens bleef de sluier van verdriet en pijn hangen. Niet alleen door het vreselijke nieuws van mijn lieve vriendin, maar ook door alle verdrongen kronkels in mijn hoofd, hart en lichaam. Ze zitten overal. Sommige dagen zijn ze het beu om altijd achteruit gesteld te worden en denken ze ‘Vandaag is weer eens een goede dag om Margo te overstelpen met pijn, het is zo lang geleden. Ze moet weten dat wij er ook nog steeds zijn!’. Alhoewel hun ‘lang geleden’ vrij relatief is, soms zijn ze alweer klaar na een dag of zelfs een aantal uren om negativiteit rond te strooien.
Wat wel een lichtpuntje is, is dat het al bijna 80 dagen geleden is dat ik nog een mesje aangeraakt heb. Daar ben ik best wel trots op. Zo weet ik ook dat het lukt zonder, ook al heb ik het moeilijk. Al blijft het elke dag, uur en minuut een gevecht in mijn hoofd om de drang en verleiding te weerstaan. Er is zoveel in deze wereld dat je er aan doet denken, als je gedachten er zelf al niet val vol zitten. Maar het lukt. Dat is best wel cool. Ik had nooit gedacht dat ik dit op eigen wilskracht kon doen. En toch doe ik het. En weet je wat dat betekent? Dat jij het ook kan. Dat iedereen het kan. Het is moeilijk, heel moeilijk, maar het kan. Ik schrijf elke dag in mijn agenda een kruisje als het gebeurd is en een hartje als het niet gebeurd is. Bij de hartjes staat ook een getal, het aantal dagen dat ik al clean ben. Dat voelt goed, zo heb ik een visueel beeld van mijn eigen sterktes. Zelfs al stond er in het begin maar 1 dag een hartje, elke dag is een dag minder, een dag dat je overleefd hebt op eigen kracht. Kracht die je zélf gevonden hebt, van binnenuit. 
En ohja, soms lukt het ook niet. Het gaat niet in 1-2-3, maar is dat erg? Je hebt je hele leven alles leren doen in stapjes, dus waarom dit niet? Als je leerde fietsen, kreeg je eerst een driewieler. De volgende stap waren steunwieltjes. Voor je het wist fietste je helemaal alleen op die grote fiets, zonder hulp! Als je leerde eten, kreeg je eerst borstvoeding of flesmelk. Daarna kwam de groente- en fruitpap. Als laatste het vaste voedsel. WOW, ineens kon je alles eten! En kan je nu nog steeds fietsen? En eten? Ik heb zo’n gevoel van wel. In kleine stapjes is het gelukt om iets uit een innerlijk vermogen te leren en vol te houden voor altijd. Je kan het natuurlijk niet helemaal vergelijken, het ligt op een totaal ander vlak dan automutilatie, maar was leren fietsen, eten, stappen of zoveel andere dingen op dat moment niet de moeilijkste uitdaging die er bestond? Ook al weet je er niet veel meer van of had je er op die leeftijd nog niet veel besef van, het was iets waar jouw dagen uit bestonden. 
Wat ik uiteindelijk wil zeggen: je hebt de kracht om er aan te werken. Soms gaat het wat minder vlot en zijn er meer dalen dan hoogtes in jouw leven, maar zoals een rollercoaster, gaat ook het leven op en neer. Mijn leerkracht van aardrijkskunde zegt altijd ‘elke grijze wolk heeft een zilveren rand’. Hij heeft gelijk! Hij heeft volledig gelijk. Na elke zwart en zwaar onweer, komt er altijd zonneschijn. Al is het maar een heel klein zonnestraaltje, het is er wel. Soms is er ook regen en zon tegelijk, zoals in het dagelijkse leven, maar hé, wat verschijnt er dan? Een prachtige, wondermooie regenboog. Je kan dit. Elke minuut dat je overleeft, is een minuut vol innerlijke power. Die power zit er, bij iedereen. 
Liefs, Margo

Foto
 

​‘Oh God, how much I want to turn off all my feelings and erase all my memories.”

Het is zo raar hoe onze geest in elkaar zit. Het ene moment kan ik lachen en voel ik mij goed, het volgende moment ben ik aan het verdrinken in een bodemloze put gevuld met kolkend, ijskoud water. Ik zit vast in mijn hoofd, vast in mijn gedachten, vast in het slechte gevoel dat mij steeds meer naar beneden trekt. Mijn hart maakt het geluid van duizenden drums die tegelijk spelen. Ik kan de innerlijke pijn fysiek voelen in mijn lichaam. Ik ben niet meer op deze wereld, ik ben ergens op een donkere planeet gevuld met pijn, zelfhaat, verdriet en honderdduizend tranen. 

En dan komt de leegte. De tranen zijn op, mijn hoofd bonst, ik ben helemaal uitgeput. Ik heb het gevoel alsof ik honderden kilometers heb gelopen. Ik wil slapen, maar het lukt niet. Mijn hoofd blijft draaien en alle gedachten vliegen van hier naar daar, door elkaar. Mijn hoofd is één grote chaos, mijn lichaam is leeg. Op dat moment kan ik alleen maar staren, ik kijk, maar zie niets. 

Ik voel niks meer. Ik voel mij vreselijk, maar toch voel ik niks. Ik wil wél voelen. Ik wil voelen dat ik leef. Ik heb iets nodig om mijn hoofd leeg te maken. Ik wil ontsnappen aan deze wereld. 

Er is een grote discussie in mijn hoofd. Zal ik het doen? Kan ik het wel goed verzorgen? Wil ik de pijn voelen of juist helemaal geen pijn hebben? Is er echt geen andere optie?

Een aantal maanden geleden zou ik altijd naar het mesje gegrepen hebben. Nu ben ik in therapie, elke zaterdag ga ik naar de psycholoog. Zij heeft samen met mij bekeken wat mij zou kunnen afleiden en iets te doen waar ik zelf van geniet. Even me-time nemen. Dat was er niet meer. Ik was zoveel bezig met alles en iedereen rond mij, met mijn gevoelens, met school, altijd maar blijven doorgaan. Slapen ging niet goed, de oververmoeidheid begon zijn tol te eisen. Ik heb net op tijd aan de alarmbel getrokken. Ik wist wat het was om terug in die put te vallen, ik wou dit echt niet meer. 

Als ik mij nu slecht of leeg voel, probeer ik iets te vinden waarmee ik mij kan bezighouden. Ik hou van knutselen, het is iets waar ik mij echt op kan focussen. Iets waar ik nadien trots op kan zijn en het ook met een groot hart kan tonen aan anderen. Lezen helpt ook. Dat lukt wel alleen maar als ik echt met mijn hoofd bij het boek kan blijven. Het is gemakkelijker om met mijn handen bezig te zijn en mij te concentreren op het werkje dat voor mij ligt, dan mijn hoofd nog meer te belasten met inspanningen. Dit is ook een tip dat ik jullie wil meegeven, probeer dingen te zoeken waar je van kan genieten. Zelfs het kleinste dingetje (vb. die oorbel maken die al lang stuk is, iets opruimen, het gerecht maken dat je al even eens wil proberen …) is perfect. 

Er zijn momenten dat het echt niet meer lukt, dan kan ik mijzelf niet tegenhouden. Nadien voel ik mij opgelucht en is de spanning weg. Of toch voor even. De keren dat ik mijn dwingende gedachten kan draaien in een andere richting, voelen goed. Iets wat ik probeer te doen is het ‘uit te stellen’. Ik wacht even en probeer mij zo lang mogelijk af te leiden. Soms helpt dat en kruipt het gevoel terug op de achtergrond waardoor kan ik doorgaan met mijn dagelijkse bezigheden. Niet altijd, maar elke keer dat het niet gebeurt, is een overwinning.

Het is beter nu, ik weet ook dat het beter kan worden. Het jaar na mijn opname was super. Ik was echt gelukkig. Ik weet dat ik het kan. Het is ‘gewoon’ een kwestie van tijd. Het kan anders. Anders dan nu, maar het moet lukken. Ik geef niet op. Soms gaat het op die moment gewoon niet om mij beter te voelen of te genieten. En dat is niet erg. Helemaal niet. 

In deze periode van mijn leven lukt het gewoon even niet. Er zijn te veel factoren in en rond mij die het dit moment moeilijk maken. Ik voel mij vaker slecht dan goed. Dat is niet erg, zo lang het maar niet te veel wordt. 

Zoek op tijd hulp, probeer de drempel over te stappen. Het is niet gemakkelijk, dat weet ik uit ervaring, maar je kan het. Het is mij gelukt, dan lukt het jou zeker ook. Je bent het waard om hulp en steun te krijgen. Je kan echt beter worden. Lukt het even niet, dan is het ook geen probleem. Stap voor stap. Het zal misschien nooit meer zijn wat het geweest is, maar dat geeft niet. Elke gebeurtenis in jouw leven maakt jou tot de bijzondere persoon die je vandaag bent. Alle beetjes helpen. Elk sprankeltje geluk is er ééntje meer. Ik hou van je, met heel mijn hart. 

Dikke kus, Margo
Dag lieve volgers, mijn naam is Margo. Dankzij Verwonderd heb ik de kans gekregen om vanaf vandaag elke maand een blogbericht te schrijven voor jullie, hoe spannend! Laat ik mezelf even voorstellen. Ik ben een meisje van 19 jaar en volg de richting jeugd- en gehandicaptenzorg in het vijfde middelbaar. In mijn vrije tijd ben ik heel graag creatief bezig en ook lezen kan mij even ver weg van deze planeet brengen. Ook schrijven doe ik ongelofelijk graag, op deze manier kan ik de – meestal chaotische – dingen in mijn hoofd even kwijt. Ik heb een heel lieve familie, veel goede vrienden en ook op school gaat alles (nu) goed. Toch worstel ik al een aantal jaar met verschillende mentale en fysieke problemen, waaronder zelfverwonding. Ik heb al troubles van toen ik een kleine meid was (niet dat ik nu zo groot ben, maar een discussie over de voor- en nadelen van klein zijn laten we even terzijde), maar de echte problemen zijn pas begonnen op mijn 13 jaar. Sindsdien heb ik er al een heel verhaal opzitten, waaronder ook veel bezoeken aan verschillende psychologen, psychiaters en dokters. Daarnaast ben ik 3 jaar geleden 10 weken opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. Nu is alles al veel beter, ik kom van heel ver en vooral heel diep. Toch sleur ik ‘het rugzakje’ altijd wel mee. 
Ik ben meestal redelijk open over mijn struggles, behalve over zelfverwonding. Daar wil ik nu verandering in brengen! Er wordt al te veel gezwegen in onze drukke en prestatiegerichte maatschappij, tijd om het taboe te doorbreken. Daarom wil ik de stap zetten om zelf mijn verhaal te vertellen. Hoe kan de wereld zijn ogen openen, als ik zelf met mijn ogen halfopen aan de kant blijf staan?
Ik hoop dat ik jullie met deze maandelijkse berichten toch ergens een houvast kan bieden, een steun kan zijn of net dat duwtje in de rug kan geven om er zelf over te praten. Reacties zijn altijd welkom! Ook voor een gesprek sta ik altijd open. Reageer gerust onder de status, dan stuur ik een privéberichtje via Facebook en kunnen we even gedachten en/of gevoelens uitwisselen. Het hoeft zelfs niet altijd over de donkere dingen des levens te gaan, een gesprek over de schoonheid van de wereld of over koetjes en kalfjes is altijd welkom!
Hoe je mij kan herkennen? Ik begin mijn berichten altijd met een quote. Quotes geeft het uiten van gevoelens net dat tikkeltje extra magie in herkenning. Mijn gsm staat er - natuurlijk - vol van!
Bij deze geef ik ook mijn allereerste quote mee.
“Geniet van de kleine dingen.” 
Dikke kus!
Margo
 
Foto

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op info@verwonderd.be.